Μεγάλη Εβδομάδα και νηστεία

Ξεκίνησε η Μεγάλη Εβδομάδα, συνυφασμένη στη ζωή των Ελλήνων με νηστεία. Πολλοί νηστεύουν από ενοχή, ενοχή που τους έμεινε από παιδιά, όταν η μαμά μας έλεγε για την αμαρτία.
Την αμαρτία του να μη νηστεύεις, που δεν κάνεις το ελάχιστο για τον Χριστό που σταυρώθηκε για μας.

Στα χρόνια που πέρασαν, κατάλαβα κάτι άλλο. Δεν νηστεύω για τον Χριστό. Αλλά για μένα. Νηστεύω για να γίνω καλύτερος. Νηστεύω για να ελέγξω τα πάθη μου.  Να περιορίσω τις ανάγκες μου. Να προσανατολίσω την σκέψη μου στο νόημα της Σταύρωσης.

Να καταλάβω γιατί Σταυρώθηκε. Τι θα πει σταυρώθηκε για μένα. Γι αυτή την κατανόηση με βοηθάει η εγκράτεια. Η εγκράτεια η βάση όλων των αρετών. Μπορώ, για παράδειγμα,  να αγαπάω, μόνο όταν έχω εγκράτεια θυμού. Σκέφτεστε κανένα να αγαπάει θυμωμένος;

Βασσιλίδα όλων των αρετών η εγκράτεια. Γίνομαι καλύτερος, δυνατότερος,ισχυρότερος. Νικώ τα πάθη μου, τις αδυναμίες μου. Τις υπερβαίνω. Περιορίζω τις ανάγκες μου. Συγκεντρώνομαι στον στόχο μου.

Η εγκράτεια είναι άσκηση. Η νηστεία είναι εγκράτεια. Ασκούμαι, εξασκούμαι. Όπως ο άλτης και κάθε αθλητής. Επιδιώκει μεγαλύτερα τρόπαια, έπαθλα, επιδόσεις με την άσκηση. Εξασκείται διαρκώς για να πετύχει τον στόχο του. Ο τοξότης στοχεύει στο κέντρο κι όταν παρεκκλίνει του στόχου, όταν αστοχεί, τότε αμαρτάνει. Αμαρτία είναι η παρέκκλιση από τον στόχο, η αστοχία. Ελληνική λέξη η αμαρτία.

Ο δικός μας στόχος, όπως του αθλητή, είναι να ασκήσουμε, να εξασκήσουμε τον χαρακτήρα μας, να τον χαλυβδώσουμε, να γίνουμε δυνατότεροι.

Εγκράτεια, η μέθοδος ελέγχου των παθών μας. Η νηστεία είναι μέσον, είναι εργαλείο, δεν είναι ο στόχος. Δεν νηστεύουμε για να υποφέρουμε, δεν νηστεύουμε για να δώσουμε το αντίτιμό μας στο μαρτύριο του Κυρίου. Δεν χρειάζεται αντίτιμο ο Χριστός. Χαίρεται να γινόμαστε καλύτεροι. Και καλύτεροι γινόμαστε με την άσκηση.

Ζητούμενο είναι να καταλάβουμε το νόημα του μαρτυρίου του Χριστού. Τον λόγο, την αιτία για την οποία σταυρώθηκε. Μπορούσε να την κοπανήσει, αλλά δεν το έκανε. Παρέμεινε στη θέση του και μαρτύρησε. Μαρτύρησε για μας. 
Ε,  για να το καταλάβουμε αυτό, πρέπει, έστω για μια βδομάδα να συμμετέχουμε στο δράμα που συντελέσθηκε τότε και συντελείται κάθε φορά. 
Και για να το καταλάβουμε, πρέπει να απαλλαγούμε από τα μικρά και ελάχιστα που μας απασχολούν. 
Και για να απαλλαγούμε από τα μικρά και τα ελάχιστα πρέπει  να ασκηθούμε. Να απομακρύνουμε έστω για μια βδομάδα τα χούγια μας, τα βίτσια μας, τα πάθη μας. Ε, σ’ αυτό θα μας βοηθήσει η εγκράτεια.

Εγκράτεια, από αυτό που επιθυμούμε πολύ, από το υλικό και το πλούσιο. Το λιτό και το ταπεινό είναι το ζητούμενο. Η νηστεία είναι ο τρόπος. Και άμα λέμε νηστεία, όχι να παίρνουμε τον κανόνα και να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας και να λέμε, μα είναι νηστίσιμος ο αστακός, νηστίσιμες οι γαρίδες, νηστίσιμο το μπρικ.

Ας μη κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Δεν χρειάζεται, εμάς αφορά η νηστεία και κανέναν άλλο. 
Άμα αποφασίσουμε να την κάνουμε, ας την κάνουμε σωστά.

Καλή Ανάσταση

Το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού

«15 Καὶ ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε, καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν.
16 καὶ ἐνετείλατο Κύριος ὁ Θεὸς τῷ ᾿Αδὰμ λέγων· ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ,
17 ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ· ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε.»

(Γεν. β', 15-17)

Το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού. Που θα πει, η βρώση του καρπού του δέντρου αυτού θα παράσχει στον άνθρωπο την δυνατότητα της διάκρισης του καλού από το κακό.
Που σημαίνει ότι ο άνθρωπος βίωνε μέχρις εκείνης την στιγμή την απόλυτη αθωότητα. Βίωνε τα οφέλη της πατρικής αγκαλιάς.
Βίωνε την απόλυτη αγάπη.
Όπως το μωρό στο λίκνο του. Όπως το παιδί απολαμβάνει την ασφάλεια της οικογενειακής θαλπωρής.

Ο Πατέρας παρέχει μια πληροφορία στα τέκνα του.
Είστε ελευθεροι, έχετε το δώρο της ελεύθερης βούλησης. Έχετε την δυνατότητα να επιλέξετε.
Όλα όσα βλέπετε, είναι στην διάθεση σας. Τα πάντα όσα υπάρχουν είναι κτήμα σας. Δικό σας και αυτό το δέντρο στη μέση του κήπου. Δική σας η επιλογή.

Σκεφθείτε την φωτιά στο τζάκι. Μας ζεσταίνει. Δώρο η φωτιά. Ο πατέρας προστατεύει το παιδί του, το ενημερώνει για τους κινδύνους της φωτιάς. Κάθεται μαζί με τα παιδιά του δίπλα στο τζάκι, γύρω από την φωτιά, στην θαλπωρή. Απλώνει τα χέρια του στη φωτιά και λέει:
«Προσέχετε, μη πιάσετε τα κάρβουνα, μη πάτε κοντά στη φωτιά, θα καείτε. Μπορείτε να πάτε, αλλά να μη πάτε, διότι θα καείτε».

Δική σας η επιλογή, αλλά αν φάτε από τους καρπούς του δέντρου, δεινά θα σας ακολουθήσουν. Η πρόταση είναι προειδοποίηση, είναι πληροφορία, είναι προστασία. Είναι προσπάθεια να είναι ελεύθερα τα παιδιά του και να μη κινδυνέψουν. Δεν είναι απειλή.

Και τα παιδιά, προσέχουν, μέχρι που αποφασίζουν ελεύθερα, να δοκιμάσουν. Ούτε που διανοούνται τις συνέπειες. Και η γνώση του καλού από το κακό είναι πλεόν δική τους. Κτήμα τους.
Η αθωότητα χάθηκε για πάντα. Η εποχή της αθωότητας παρήλθε ανεπιστρεπτί.
Επέλεξαν τον δικό τους δρόμο. Δεν τιμωρούνται. Δεν διώκονται. Είναι οι συνέπειες της επιλογής τους.
Η απώλεια της αθωότητας φέρνει την ντροπή.
Την ενοχή.

Το παιδί φεύγει από την οικογενειακή θαλπωρή. Απομακρύνεται από την γονεϊκή προστασία. Ο άνθρωπος απομακρύνεται από την Εδέμ. Το παιδί αναλαμβάνει τις ευθύνες του.
Ο άνθρωπος τώρα πια πρέπει να επιβιώσει μόνος του.
Να αντιμετωπίσει τη ζωή.
Να κερδίζει την τροφή του με κόπο, να γεννάει με πόνο, να γεύεται τις λύπες της ζωής.
Γνωρίζει τον φόβο του θανάτου, τον μεγαλύτερο φόβο του.

…

Αλλά ο πατέρας πάντα περιμένει τον γιο του τον άσωτο να επιστρέψει, πάντα είναι εκεί να τον περιμαζέψει, ο άσωτος πρέπει να κάνει την πρώτη κίνηση.
Έχει ο άνθρωπος το δώρο της ελεύθερης βούλησης, μπορεί να επιλέξει την επιστροφή στο σπίτι του Πατέρα.

Ο άνθρωπος στην πορεία του δεν τίμησε τα δώρα που πήρε. Αναδείχτηκε μικρότερος των απαιτήσεων. Ο πατέρας έστειλε πολλά μηνύματα στα παιδιά του, με πολλούς τρόπους, έστειλε αγγελιοφόρους, ταχυδρόμους και υπενθύμιζε στους ανθρώπους τον δρόμο της επιστροφής.
Την ευθεία.
Ο άνθρωπος δεν ανταποκρίθηκε.

Και ο Πατέρας έστειλε τον Γιό Του. Τον Λόγο Του με την μορφή ανθρώπου. Τα παραστρατημένα παιδιά έπρεπε να αποφασίσουν μόνα τους. Έπρεπε να επιλέξουν μόνοι τους. Και τους έστειλε ζωντανό παράδειγμα.

Και ο Λόγος Του, ο Γιός Του πήρε όλες τις λανθασμένες επιλογές των αδερφών Του επάνω Του. Τις φορτώθηκε όλες και αυτές που έγιναν και αυτές που θα γίνουν.

Είπε στον Πατέρα Του: «Πληρώνω εγώ για τα αδέρφια μου, πλήρώνω για πάντα. Πληρώνω με το αίμα μου. Πληρώνω για όλες τις αμαρτίες, κι αυτές που έγιναν κι αυτές που θα γίνουν. Για Πάντα.»

Και ο άνθρωπος έχει ελπίδα. Μπορεί να ξαναβρεί τον δρόμο. Μπορεί να σωθεί.
Πλήρωσε Άλλος γι αυτόν. Αρκεί να μετανοήσει. Και τι θα πει αυτό; Θα πει, να αναρωτηθεί τι ανοησίες, τι λάθη, τι πταίσματα και τι εγκλήματα έκανε. Να νοιώσει βαθιά μέσα του τις λανθασμένες επιλογές του, τις αστοχίες του στους στόχους του, τις αμαρτίες της ζωής του. Και να μην της ξανακάνει.

Και ο Παράδεισος της Τρυφής είναι εκεί και τον περιμένει.

«Ἐν ἐκκλησίαις εὐλογεῖτε τόν Θεόν»

Ἀγαπητέ,
Ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀξίωσε νά εἴμαστε χριστιανοί καί μάλιστα ὀρθόδοξοι. Ἀπό νήπια ἀκόμη ἀνήκουμε, μετά τή Βάπτισή μας, στήν ΑΓΙΑ του ΧΡΙΣΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ μας. Γεννιέται ὃμως τό ἐρώτημα: εἲμαστε μέλη τῆς Εκκλησίας μας ἐνεργά; Ἒχουμε ἐπίγνωση των προνομίων ἀλλά καί των καθηκόντων μας; Ἓνα δέ καθῆκον καί μάλιστα βασικό καί θεμελιωδες γιά τή χριστιανική μόρφωση καί σωτηρία μας είναι ὁ τακτικός ἐκκλησιασμός.

Δέν είναι καθόλου ἀρκετό τό γεγονός ὃτι ἀνήκουμε τυπικά στήν ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ἐπειδή βαπτιστήκαμε και σφραγιστήκαμε με το Ἃγιο Μύρο κατά τή βρεφική μας ἡλικία. Ἐάν θέλουμε νά εἴμαστε ὂχι μόνο κατ’ ὂνομα χριστιανοί, ἐάν θέλουμε νά εἲμαστε ζῶντα μέλη τῆς Ἐκκλησίας, πρέπει να ἒχουμε συνεχῆ ἐπικοινωνία μέ Αὐτήν, ὃπως ἒχουν τά κλαδιά του δέντρου μέ τόν κορμό του.

Η Ἐκκλησία μας, σαν φιλόστοργη μητέρα, καλει όλα τα παιδιά της για να τους δώσει απλόχερα τις πλούσιες δωρεές της. Μεταξύ αυτων εισαι και συ, που διαβάζεις το έντυπο αυτό. Καλει, λοιπόν και σένα, ἀγαπητέ, για να ικανοποιήσει κάθε ψυχική σου ἀνάγκη και να εκπληρώσει πάντα ιερόν πόθον. Πρώτιστη δε ἀνάγκη, που την αισθάνονται ἀνέκαθεν όλοι οι άνθρωποι, και οι πλέον «ἀπολίτιστοι», είναι η λατρεία του Θεου. Αλλά η ευπρόσδεκτη προς Αυτόν λατρεία δεν προσφέρεται οπουδήποτε, παρά μόνο στο Ναό.

Μέσα στο Ναό καλει ο Θεός όλους τους αληθινούς προσκηνητές Του με την Αγιογραφική  προσταγή: εν Εκκλησίαις ευλογείτε τον Θεόν. Είναι δε άξιο μεγάλης προσοχῆς, ότι αυτή την εντολή του Θεου, η οποία υπενθυμίζει την Τρίτη από τις δέκα εντολές, την τήρησε επακριβως και ο ίδιος ο Κύριός μας κατά τη ζωή του πάνω στη γῆ, ο οποίος, καίτοι προσευχόταν ιδιαιτέρως προς τον ουράνιο Πατέρα Του, θεωρουσε καθῆκον του ἀπαράγραπτο και τη δημόσια προς Αυτόν λατρεία, είτε στο Ναό του Σολομωντος είτε στις κατά τόπους Συναγωγές κάθε Σάββατο. Για μας τους χριστιανούς η περιώνυμη ημέρα της Κυριακης, η ημέρα του Κυρίου, ἀντικατέστησε το Σάββατο.

Το Τρόπαιο της Παναγίας

Σήμερα 21^η Νοεμβρίου ξεκινήσαμε κατά τις 9 να πάμε μια εκδρομούλα. Φτάσαμε στον Μαραθώνα και από την Λεωφόρο Σουλίου κατηφορίσαμε την Γαλάζιας Ακτής. 

Στα μισά περίπου του δρόμου δεξιά μας είναι μια εκκλησίτσα. Παλιά Εκκλησία, Βασιλική, μικρή, απλή, λιτή και ξεχασμένη. Όσες φορές και να περνάς από εκεί, ούτε που δίνεις σημασία.

Αλλά σήμερα ήταν αλλιώς. Ο δρόμος έξω από την Εκκλησία και μέσα ο περίβολος ήταν γεμάτος αυτοκίνητα. Μπήκαμε και μεις. Είχε πολύ κόσμο.  
Μια φορά τον χρόνο λειτουργεί επίσημα η μικρή εκκλησία Της Παναγίας. 21 Νοεμβρίου στα Εισόδια της Θεοτόκου, γιορτάζει η Παναγία η Μεσοσπορίτισσα. 
Μπήκα με το ζόρι μέσα στην εκκλησία. Παλιά εκκλησία. Ο Ιερέας έλεγε: «Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».  

Μια φορά, ρώτησαν μια γριούλα, απομονωμένη σε ένα χωριό, αγράμματη: Πας στην Εκκλησία γιαγιάκα; Πάω λέει αυτή, κάθε Κυριακή και κάθε γιορτή πάω στην Εκκλησία. Και τι καταλαβαίνεις από την Θεια Λειτουργία γιαγιάκα; Ξέρεις αρχαία ελληνικά; Τίποτε δεν καταλαβαίνω παιδί μου. Ούτε τα ελληνικά δεν ξέρω καλά καλά, τα αρχαία θα ξέρω; Αλλά, μ’ αρέσει να πηγαίνω. Εκεί νιώθω καλά, γαληνεύω, παίρνω χαρά. Καλά γιαγιάκα, να σε ρωτήσουμε και κάτι τελευταίο. Στην λειτουργία που πας, ποιο σημείο σου αρέσει πιο πολύ;

ΤΑ ΣΑ ΕΚ ΤΩΝ ΣΩΝ … παλληκάρι μου. Αυτό μου αρέσει πιο πολύ. Εκεί πιστεύω ότι κάτι κάνω και εγώ. Κάτι δίνω και πάντα βουρκώνω παλληκάρι μου, κι ας μη καταλαβαίνω τίποτα.

Όταν άκουσα την ιστοριούλα, έκατσα κι εγώ να μάθω τι θα πει αυτό: «Σου προσφέρουμε, αυτά που μας έδωσες, που μας δάνεισες, τα πάντα και για πάντα» !! Η γριούλα είχε «πιάσει» το μεγαλείο της Θείας Λειτουργίας και βούρκωσα κι εγώ.

Τρεις μοναχές συμπλήρωσαν: «Σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν, σοι ευχαριστούμεν Κύριε, και δεόμεθά σου o Θεός ημών».

Κοίταξα αριστερά μου στην στενή εκκλησία και είδα μια Αγιογραφία, ολόσωμη σε διαστάσεις ανθρώπου. Ο Άγιος Σωκράτης! Ούτε που τον είχα δει αλλού, ούτε που τον είχα ακούσει. Ίσως εδώ, που έγινε η μάχη των μαχών, η μάχη του Μαραθώνα, στην Μέση της πεδιάδας, στο εκκλησάκι της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας, κάποιος «αγράμματος» αγιογράφος να ήθελε να τιμήσει τον πρώτο πιστό τον Σωκράτη. Αυτόν που κήρυξε πρώτος τον έναν Θεό και θανατώθηκε με την κατηγορία της ασέβειας.  Ίσως ήθελε να ενώσει το αρχαίο με το νέο, να πει ότι Ορθοδοξία και Ελλάδα είναι ΕΝΑ.

Βγήκα έξω, άναψα ένα κερί, χειροποίητο ήταν, και τριγύρισα στον περίβολο. 100 μέτρα πιο πέρα υψώνονταν το Τρόπαιο της νίκης των ελλήνων κατά των περσών. 
Εκεί μέσα στον περίβολο, βρήκαν το ‘60 νομίζω απομεινάρια του τρόπαιου του Μιλτιάδη. Και το έστησαν το αντίγραφό του.

Πάντα απορώ, πως κατάφερναν να εντοπίζουν οι πιστοί τους ιερούς τόπους και να χτίζουν εκκλησιές πλάι ή πάνω στα ερειπωμένα ιερά! 

Αυτός ο τόπος, η πατρίδα μας, είπε ο ιερέας όταν βγήκε έξω στο προαύλιο, είναι ευλογημένος, όπου κι αν κοιτάξεις μια εκκλησία θα δεις, εκεί ένα ναό είχαν και πήγαν να προσφέρουν την Μαρία, είπε αναφέροντας μας την παράδοση της ημέρας.

Ευλογημένος ο τόπος και τον καταντήσαμε ανευλόγητο. Τι χάλια είναι αυτά; Τι πάθαμε; Η ντροπή και ο περίγελως του κόσμου καταντήσαμε. Μας λοιδορούν οι πάντες. Πως τα καταφέραμε έτσι; Έπρεπε να γίνουν αυτά για να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να ψωνίζουμε με δανεικά; ότι δεν μπορούμε να  είμαστε άπληστοι; Πάψτε πια να είστε αλαζόνες. Βάλτε τον εγωισμό κατά μέρος. Δείξτε λίγη ταπεινότητα. Δεν μιλάτε μεταξύ σας, το έχετε καταλάβει; Μας επέπληξε θυμωμένος. Τι θα πει δεν λέω καλημέρα; Ούτε να τον βλέπω θέλω; Τι θα πει αυτό; Ποιος σας τα ’μαθε αυτά; Βάλτε τον Χριστό στην καρδιά σας. Φίλο σας τον Χριστό και μάνα σας την Παναγιά μας. Βγάλτε την αγάπη που κρύβετε μέσα σας και κοιταχτείτε μεταξύ σας. Ξεχάσατε πως είστε άνθρωποι.

Έψαλε κι ευλόγησε τις προσφορές μπροστά στον ναό. Τις προσφορές των πιστών. Πρόσφορα αναίμακτης θυσίας. Γιατί άλλος έδωσε το Αίμα Του για μας. Μια για Πάντα. Κι άλλοι μάτωσαν για να στεριώσουν την πίστη μας. Εμείς δεν θα χρειαστεί να ματώσουμε. Μόνο το ενθύμιο των πρώτων χριστιανικών συσσιτίων, τις χριστιανικές αγάπες, είναι ώρα να τις κάνουμε πράξη. Το περίσσευμα του φαγητού μας, το έχουν ανάγκη πολλοί σήμερα. Πολλοί!

Να σας πω κι ένα τελευταίο είπε ο ιερέας, που δεν είχε καθόλου μαλλιά και έτρεχε ο ιδρώτας στο κρανίο του από τον ήλιο και την ένταση. Από την αγωνία του.

Είμαι φιλόλογος, είπε και δεν ήξερα το τρόπαιο. Με έστειλαν πρώτη φορά να λειτουργήσω στη εκκλησιά αυτή. Στην Παναγία τη Μεσοσπορίτισσα. Φιλόλογος αλλά το τρόπαιο δεν το ήξερα. Ένα ακόμη έχω να σας πω:

Ανάμεσα μας περπατάει η δόξα, πάψτε να είστε ανθρωπάκια. 
Η δόξα περπατάει χέρι-χέρι με την Παναγιά μας. 
Και να το Τρόπαιό Της.

Σταθείτε στο ύψος σας.

Το χαμομηλάκι

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος: Ένας οικουμενικός Άγιος

Ελευθερωτής των αιχμαλώτων
υπερασπιστής των φτωχών
γιατρός των ασθενούντων

Ανατολή, Δύση αλλά και ο Μουσουλμανικός κόσμος, τιμούν τον Άγιο Γεώργιο!!

Χρόνια Πολλά στα χαμομηλάκια

που γιορτάζουν σήμερα :)

Χρόνια Πολλά Γιωγράκη

Χρόνια Πολλά Γιωργίτσα

Saint George

Ο Άγιος Γεώργιος (γνωστός στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως Τροπαιοφόρος) είναι από τους πιο γνωστούς αγίους της σε ολόκληρο τον Χριστιανικό (και μη) κόσμο. 

Ο πατέρας του, Γερόντιος, ήταν Έλληνας από την περιοχή της Καππαδοκίας, και η μητέρα του, Πολυχρονία, καταγόταν από τον γνωστό Λύδδα (Διάσπολη) της Παλαιστίνης.

Επί Διοκλητιανού αναδείχθηκε σε υψηλά αξιώματα στο ρωμαϊκό στρατό.

Το 303 μ.Χ. όταν άρχισαν οι λυσσαλέοι διωγμοί του Διοκλητιανού, ο Άγιος Γεώργιος δε δίστασε να ομολογήσει τη χριστιανική του πίστη, προκαλώντας το αδυσώπητο μένος του Διοκλητιανού.

Τα βασανιστήρια που υπέστη, και ο μαρτυρικός του θάνατος υπήρξαν η αιτία να γίνουν χριστιανοί πάρα πολλοί και να μαρτυρήσουν. 

Μεταξύ τους και η ίδια η γυναίκα του Διοκλητιανού.

περισσότερα...

---

Γιατί οι μουσουλμάνοι δοξάζουν σήμερα τον Άγιο Γεώργιο 

Χιλιάδες μουσουλμάνοι συρρέουν από χθες το απόγευμα στα μοναστήρια της Μέσης Ανατολής για να τιμήσουν τον Άγιο Γεώργιο του οποίου τη μνήμη γιορτάζει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία. Το παράδοξο φαινόμενο του προσκυνήματός του από τους μουσουλμάνους χάνεται στο διάβα των αιώνων.

Όπως επισημαίνει στο «Βήμα» ο Εξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα Αρχιμανδρίτης κ. Δαμιανός, τρεις είναι οι λόγοι που οι μουσουλμάνοι λατρεύουν τον Αγιο Γεώργιο: Το πράσινο χρώμα της στολής του, που για εκείνους σημαίνει τη ζωή, και γι΄ αυτό τον ονομάζουν «ο Πράσινος», δεύτερον, είναι επειδή πολλοί μουσουλμάνοι δήλωναν ότι βίωναν τα θαύματά του και, τρίτον, επειδή ως τροπαιοφόρος με το ξίφος και τη στολή, τους προκαλούσε φόβο και σεβασμό. 

Αυτός ο σεβασμός των μουσουλμάνων φαίνεται και από το γεγονός ότι όλα τα μοναστήρια του Αγίου Γεωργίου που βρίσκονται στη Μέση Ανατολή διασώθηκαν και δεν γκρεμίστηκαν, όπως άλλωστε και οι ναοί που είναι αφιερωμένοι στην Παναγία. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άγιος Γεώργιος έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα και στις αρχές του 4ου. Ήταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού και διακρίθηκε για τον ηρωισμό του.

ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ
 

Το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στη Λύδδα:  

Πρόκειται για το κενοτάφιο του αγίου, καθώς το λείψανο εκλάπη από τους σταυροφόρους και έχει απομείνει μόνο ένα μικρό κομμάτι του. Με το παλαιό ημερολόγιο που τηρεί για λόγους παράδοσης το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, το μεγάλο πανηγύρι θα τελεστεί στις αρχές Μαΐου αλλά ήδη οι μουσουλμάνοι έχουν αρχίσει να αγοράζουν τα αρνιά που θα θυσιάσουν για να τιμήσουν τον άγιο.  

Ο Αγιος Γεώργιος στο Κάιρο: Πρόκειται για παλιό φρούριο του ρωμαϊκού στρατού όπου κατά την παράδοση έζησε φυλακισμένος ο άγιος. Καθημερινά συρρέουν εκεί μουσουλμάνοι προσκυνητές.

Το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Κουδουνά στην Πρίγκιπο:  

Επί ώρες περιμένουν για να επισκεφθούν το ιστορικό μοναστήρι. Μάλιστα ξεσπούν και φασαρίες με τους ορθόδοξους κληρικούς όταν το Πάσχα, που εορτάζεται με βάση τη Σελήνη και την ισημερία, πέφτει μετά τη γιορτή του αγίου, οπότε και αυτή μετατίθεται, όπως και το πανηγύρι του μοναστηριού.

το βημα

π. Ανανίας Κουστένης: «Mας κουράζει το κακό»

 

Mας κούρασε το κακό,

δηλαδή πολύ το βαρεθήκαμε

Είναι λεβεντιά αυτός ο γέροντας

και πολύ τον γουστάρουμε

.

Ο Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης είναι μια πνευματική μορφή του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. 

Γεννήθηκε το έτος 1945 στην Δημητσάνα Αρκαδίας και ακολούθησε τον δρόμο του μοναχισμού, για να δοθεί στον Θεό και τον άνθρωπο. Έλαβε ανθρωπιστική παιδεία με σπουδές στην Θεολογία και την Βυζαντινή Φιλολογία του Πανεπιστημίου Αθηνών, αξιοποιώντας τις γνώσεις του στην υπηρεσία των ανθρώπων. Έχει μεταφράσει τον Ρωμανό τον Μελωδό και η πνευματική του δραστηριότητα είναι ανεξάντλητη. Ο λόγος του είναι ένας λόγος τιμής και αρχοντιάς, θαλπωρής και παραμυθίας, ελπίδας και χάριτος. Είναι ένας λόγος που εμπνέει και ενθουσιάζει, που διδάσκει και ξεκουράζει και που ενώνει τον Θεό με τον άνθρωπο. 

Ο πατήρ Ανανίας Κουστένης, όπως ο Θεοφάνης, μας παίρνει απαλά από το χεράκι και μας υψώνει πνευματικά και ψυχικά, φέρνοντας στην καρδιά το φως και την δροσιά της άνοιξης. Είναι η λεβέντικη και συνάμα ταπεινή ελληνική ψυχή με την αστείρευτη καλοσύνη και την αφειδώλευτη αγάπη. Γι' αυτό και η μετάφραση του Θεοφάνους δεν είναι απλώς η απόδοση της "Χρονογραφίας" στην Νέα Ελληνική. Είναι κατάθεση ψυχής, είναι ταξίδι στον Βυζαντινό κόσμο, είναι προσφορά στην πνευματική μας κληρονομιά!

το video από το τρωκτικό
το κείμενο από το περιζήτητο 

Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας

Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας διαπλάσθηκε από την ελληνική παροικία της Αδελαϊδας. Στην αρχή μικρός σε αριθμό, ο ελληνισμός της μητροπολιτικής περιφέρειας της Αδελαϊδας δεν ξεπερνούσε τους είκοσι μόνιμους κατοίκους με το γύρισμα του αιώνα. Ο αριθμός όμως αυτός αυξήθηκε σταδιακά φτάνοντας τους 300 κατά το 1930.

Με μεγάλο ενθουσιασμό και ηθική υποστήριξη από τους Έλληνες της Αδελαϊδας, η πρώτη ιδρυτική συνέλευση έλαβε χώρα στις 5 Οκτωβρίου 1930, στο Πανελλήνιον Κλαμπ, 122 Hindley, στην Αδελαϊδα. Εκεί εξέλεξαν το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της Κοινότητας με επικεφαλή τον πρόεδρο Κωνσταντίνο Κάβουρα. Παράλληλα διορίστηκαν οι αξιωματούχοι, αναγνωρίστηκε ο οργανισμός σαν νομικό σώμα, άρχισαν να συλλέγονται χρήματα και στις αρχές του 1931 σχηματίστηκε η πρώτη σχολική επιτροπή η οποία κι οργάνωσε το πρώτο ελληνικό σχολείο της Αδελαϊδας.

Η ανέγερση του ιερού ναού του Ταξιάρχη, του πρώτου Ελληνορθόδοξου ναού της Αδελαϊδας, ήταν ένα αξιόλογο επίτευγμα των Ελλήνων της πόλης, που σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου της Κοινότητας κατά την περίοδο 1936-1945, Μιχάλη Καμπούρη, «η εκκλησία χτίστηκε με τριπενάκια». Η εκκλησία έδωσε νόημα και σκοπό στην Κοινότητα, καθώς ο ελληνισμός αγάπησε τον ήχο της καμπάνας της που σήμαινε τις Κυριακές και σχόλες.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας 1940 - 50, όταν η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα είχε πλέον εγκαθιδρυθεί για τα καλά, κλήθηκε να παίξει τον αποφασιστικό εθνικό της ρόλο στην ενίσχυση του αγώνα των Ελλήνων και των συμμάχων κατά του φασισμού και του ναζισμού. Η ερανική επιτροπή που ιδρύθηκε κατά τα δύσκολα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και η Επιτροπή Διαφωτίσεως κι ο Ελληνικός Κύκλος Ερυθρού Σταυρού, συγκέντρωσαν χρήματα κι έδρασαν σαν συντονιστές στις δραστηριότητες συλλογής χρημάτων για τις ανάγκες του πολέμου. Βοήθεια αξίας άνω των 90,000 λιρών στάλθηκαν από την Αυστραλία στην Ελλάδα μέχρι το Μάρτη 1941, για την κάλυψη αναγκών ρουχισμού, αγορά φαρμακευτικών ειδών και τροφίμων. Μέχρι το τέλος του 1946 το ποσό αυτό ανήλθε στο ένα εκατομμύριο λίρες. Η συνεισφορά της Κοινότητας στο συνολικό αυτό ποσό ήταν εξίσου σημαντική.

Οι δραστηριότητες αυτές δυνάμωσαν την Κοινότητα σημαντικά, αυξάνοντας τον αριθμό των μελών της από 100 το 1940 σε 275 το 1944. Το αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής οδήγησε στην αύξηση των εσόδων, με συνέπεια το 1942 την αγορά των δύο μικρών σπιτιών δίπλα στην εκκλησία.
Μεταπολεμικά η Κοινότητα δραστηριοποιήθηκε στην υποστήριξη κι ενίσχυση διαφόρων Ελληνικών συλλόγων για την διεξαγωγή πολιτιστικών ή αθλητικών εκδηλώσεων, φιλανθρωπικών εράνων κ.ά. Το αποτέλεσμα των ενεργειών αυτών ήταν οι παροικιακές οργανώσεις να υποστηρίξουν και να ενισχύσουν με τη σειρά τους την Κοινότητα. Σαν συνέπεια, μετά το 1948 πραγματοποιείται η αγορά του οικοπέδου για την ανέγερση του Κοινοτικού Κέντρου, γνωστό σήμερα με την ονομασία Ολύμπικ Χωλ, στο οποίο και παρευρισκόμαστε σήμερα. Η οικοδόμηση του Κοινοτικού Κέντρου ακολούθησε υπό τη μορφή λαϊκού κινήματος.Στα τέλη του 1957 το Ολύμπικ Χωλ παραδόθηκε στον ελληνισμό. Από την ημερομήνια της έναρξης λειτουργίας του το Κοινοτικό Κέντρο πρόσφερε κι εξακολουθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του, εξυπηρετώντας πληθώρα παροικιακών αναγκών, όπως τη διοργάνωση χοροεσπερίδων, συναυλιών, κινηματογραφικών προβολών, δεξιώσεων, διαλέξεων μορφωτικού περιεχομένου, καθώς και την παροχή παιδείας στα ελληνόπουλα και την προσφορά υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας.

Το νέο έμβλημα της Κοινότητας - Ατενίζοντας το μέλλον

Έχουν περάσει 75 χρόνια από το δειλό ξεκίνημα της Κοινότητάς μας. Όμως το πνεύμα, η ψυχή κι η καρδιά του ελληνισμού εξακολουθεί να πάλεται δυνατά στους κόλπους της. Σήμερα η ΕΟΚΝΑ κοιτά προς το μέλλον δυναμικά κι αισιόδοξα, βασιζόμενη στην πείρα και την σοφία του παρελθόντος, αλλά κατέχοντας συνάμα την πρόνοια και διορατικότητα των οραματιστών της. Το έμβλημα της σήμερα, εμπνευσμένο από τον αδιάσπαστο κρίκο που ενώνει δύο πατρίδες, συνδυάζει την ελιά και τον αστερισμό του Σταυρού του Νότου. Η επιλογή αυτού του συνδυασμού δεν είναι τυχαία.

Η ελιά είναι ένα από τα μακροβιότερα δέντρα. Στην Ιερά Οδό της Αθήνας που οδηγεί στην Ελευσίνα, εκεί ακριβώς απ' όπου περνούσε στην αρχαιότητα η πομπή των «Παναθηναίων», υπήρχε ως τις μέρες μας ακόμη μια ελιά που η παράδοση αναφέρει πως είχε ηλικία 2.500 έτη περίπου και ο λαός την ονομάζει «ελιά του Πλάτωνα». Η ελιά εξάλλου κατά τη παράδοση πρωτοβλάστησε στην Ακρόπολη όταν η θεά Αθηνά χτύπησε στο βράχο το δόρυ της κατά τη φιλονικία της με τον Ποσειδώνα για την κατοχή και την προστασία της πόλης. Η πόλη ονομάσθηκε από τότε «Αθήνα». Η ελιά ήταν επίσης σύμβολο της ειρήνης και της νίκης. Με κλαδί αγριελιάς ή δάφνης στεφάνωναν και τους ολυμπιονίκες (κότινος). Κατά την Αγία Γραφή, μετά τον κατακλυσμό το περιστέρι του Νώε έφερε στην κιβωτό φύλλο ελιάς, σύμβολο συμφιλίωσης κι ελπίδας. Μια άλλη παράδοση του λαού μας ιστορεί πώς τα θεία δάκρυα του Χριστού πότισαν κι ευλόγησαν τις ρίζες της ελιάς όπου κάθισε να ξαποστάσει πριν την σταύρωσή του. Γι' αυτό είναι πόσιμο το λάδι της και δίνει το φως στα καντήλια των Εκκλησιών.

Από την άλλη ο αστερισμός του Σταυρού του Νότου αποτελεί σημαντικό μέσο προσανατολισμού στο νότιο ημισφαίριο που καθορίζει την γεωγραφική θέση της Αυστραλίας, και που ανέκαθεν έχει συσχετιστεί με την ήπειρο από τα πρώτα χρόνια της ιστορίας της. Για την Κοινότητά μας, ο αστερισμός αυτός αντιπροσωπεύει την θετή μας πατρίδα, ατενίζοντας το βλέμμα προς το μέλλον και προσβλέποντας νέους οραματισμούς. Κρατώντας στα χέρια τα κλαδιά της ελιάς, σύμβολα της φυσικής μας μητέρας κι ατενίζοντας ψηλά τον αστερισμό του σταυρού του νότου, που αντιπροσωπεύει την θετή μας μητέρα, οι σκέψεις, οι αγώνες και οι πόθοι μας ενώνονται αρμονικά σε μια συγχορδία αποκαλύπτοντας την μορφή του αύριο.

---

Προβλήματα της κοινότητας

Θρησκευτικός «ταλιμπανισμός» Σελίδα 1
Θρησκευτικός «ταλιμπανισμός» Σελίδα 2
Οι ΓΟΧ προσφέρουν εκκλησιαστική νομιμοποίηση
Ένταση στην Ομοσπονδία Ελληνικών Ορθόδοξων Κοινοτήτων Αυστραλίας

εδώ, οι ομογενείς μας, ας διαβάσουν την γνώμη του φωτισμένου Γέροντα, και μετά ελεύθερα ας αποφασίσουν:
Οι παλαιοημερολογίτες κατα τον γέροντα Παίσιο