Παρασκευή 13 Μαρτίου 2020

Μητροπολίτης Φθιώτιδας για κορωνοϊό - Ολόκληρη η εγκύκλιος

«τούτη την ώρα, ας ασπαστούμε νοητά ο ένας στον άλλον. Μόλις περάσει το τσουνάμι θα ασπαστούμε ο ένας στον άλλον θερμά και άμεσα».
Λαμία, 12η Μαρτίου 2020
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
(ὑπ΄ ἀριθμ. 2/341/12.3.2020)
Ὁ Μητροπολίτης Φθιώτιδος Συμεών
Πρός ἅπαντα τόν Ἱερό Κλῆρο, τούς ἐργαζομένους στά Ἐκκλησιαστικά Νομικά Πρόσωπα καί  τόν εὐλογημένο Λαό τῆς καθ΄ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.
Θέμα: «Ἄμεσα πρακτικά μέτρα ἐναρμόνισης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φθιώτιδος καί τῶν ἑποπτευομένων ὑπό αὐτήν Ἐκκλησιαστικῶν Νομικῶν Προσώπων μέ τίς ὁδηγίες τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος».
Ἀγαπητοί μου Πατέρες καί ἀγαπητοί ἀδελφοί.
Διερχόμαστε αὐτήν τήν περίοδο μία μεγάλη δοκιμασία, ἕναν μεγάλο πειρασμό, μία μεγάλη ἀγωνία, τήν ὁποία καλούμαστε νά ἀντιμετωπί­σουμε μέ σύνεση, μέ ἑνότητα, μέ ὑπευθυνότητα, μέ ψυχραιμία, μέ νηφαλιότητα, μέ αὐτοπειθαρχία, μέ πολλή προσευχή καί ἀσκητικό ἦθος.
Ἡ πανδημία ἑνός νέου ἰοῦ, πού ἔχει ἤδη πλήξει καί πλήττει πολλούς ἀδελφούς μας καί σέ ἄλλες χῶρες, ἔχει χτυπήσει τίς πόρτες καί τῆς δικῆς μας πατρίδας καί ἀπαιτεῖ ἐγρήγορση καί συστράτευση ὅλων μας σέ μία ἑνιαία κοινή πολεμική.
Ἡ πολεμική μας δέν θά πρέπει νά εἶναι ἐναντίον τῆς γνώσης. Μᾶς εἶναι ἀπαραίτητη. Ἰδιαίτερα γιά τήν λήψη τῶν σωστῶν μέτρων προστασίας καί αὐτοπροστασίας.
Ἡ πολεμική μας δέν θά πρέπει νά εἶναι ἐναντίον τῆς ἐπιστήμης. Μᾶς εἶναι ἀπαραίτητη. Νά προσευχηθοῦμε ἀκόμη πιό ἔντονα γιά τούς ἐπιστήμονές μας καί τούς εἰδικούς, νά εἶναι ταπεινοί καί νά τούς φωτίσει ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ νά βροῦν τά κατάλληλα φάρμακα, ἐμβόλια καί ἀντίδοτα γιά τήν ἀνάσχεση τοῦ ἰοῦ καί τήν καταπολέμισή του.
Ἡ πολεμική μας δέν θά πρέπει νά εἶναι ἐναντίον τῶν γιατρῶν μας καί τοῦ νοσηλευτικοῦ μας προσωπικοῦ. Προσευχόμαστε ὁ Ἅγιος Θεός καί οἱ ἐπίσης ἰατροί ἅγιοι Ἀνάργυροι νά τούς δώσουν πολλή δύναμη καί κουράγιο, νά κάνουν σωστές διαγνώσεις καί νά ἀντέξουν τό βάρος τῆς μεγάλης δοκιμασίας.
Ἡ πολεμική μας, πολύ περισσότερο καί πάνω ἀπ΄ ὅλα, δέν θά πρέπει νά εἶναι ἐναντίον τῆς πίστης στόν Θεό καί πολύ περισσότερο ἐναντίον τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου μας, καθώς ἡ Θεία Εὐχαριστία, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου μας εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος γιά ὅσους Τόν μεταλαμβάνουν ὑπό τίς σωστές πνευματικές προϋποθέσεις εἶναι ζωή καί «περισσόν ζωῆς».
Ὡς Χριστιανοί δεχόμαστε ταπεινά καί ραπίσματα καί ὀνειδισμούς καί ἀτιμώσεις, ὅταν ἀναφέρονται στά πρόσωπά μας. Ὅταν ὅμως ἀναφέρονται στόν Κύριό μας καί Θεό μας, στή Ζωή μας, σέ Αὐτόν πού εἶναι τό Α καί τό Ω τῆς ὕπαρξής μας, δέν μποροῦμε καί δέν ἐπιτρέπεται νά τό δεχθοῦμε. Νά βλασφημοῦν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Ζωοδότου, αὐτοί πού δέν τό γεύτηκαν.
Μέ πόνο ψυχῆς καί ἀδελφική ἀγάπη τοὺς λέμε: «Γεύσασθε καί ἴδετε   ὅτι Χριστός ὁ Κύριος» (Ψαλμός 33).
Ἡ πολεμική μας, λοιπόν, θά πρέπει νά εἶναι μονάχα ἐναντίον τοῦ ἰοῦ COVID-19 καί ἐναντίον τοῦ ἰοῦ τῆς ἀνευθυνότητας, τῆς μή συμμόρ­φωσης πρός τίς ὁδηγίες τῶν ἁρμοδίων ἀρχῶν καί κυρίως τῆς ἐπιπο­λαιό­τητας, σύμπτωμα τῆς ὁποίας εἶναι καί ὁ πανικός καί ἡ ἀπώλεια τῆς ψυχραιμίας.
Τά πράγματα δέν εἶναι ἀστεία. Εἶναι πολύ σοβαρά.
Γιά τόν λόγο αὐτό ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ συνε­τοῦ καί σοφοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου μας κ. Ἱερωνύμου ἐπί τρεῖς μέρες μέ προσευχή καί ὑπευθυνότητα καί σέ ἄριστη συνεργα­σία μέ τήν ἐπιστημονική κοινότητα καί τά ἁρμόδια Ὑπουρ­γεῖα, ἐξέδωσε, μέσα ἀπό τρεῖς διαδοχικές Ἐγκυκλίους, ἀναλυτι­κές ὁδηγίες, τίς ὁποίες ἤδη ἔχουμε κοινοποιήσει σέ ὅλους τούς ὑπευθύ­νους καί ἄμεσα ἐνδιαφερόμενους.
Βάσει ὅλων τῶν ἀνωτέρω ὁδηγιῶν καί λαμβάνοντας ὑπόψη καί τά δεδομένα τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας καί περιοχῆς, μέ πολλή ἀγάπη σᾶς παρακαλῶ τά ἑξῆς:
1)    Βρισκόμαστε σέ κατάσταση συναγερμοῦ. Ὅσο μπορεῖτε, περιορί­στε τίς μετακινήσεις σας. Μείνετε στό σπίτι σας. Ἄν εἶναι δυνατόν ὅλοι σας. Γιά τίς ἀνάγκες τῆς οἰκογένειας (π.χ. ψώνια, ἀγορά φαρμάκων κλπ), ἄν εἶναι δυνατόν, νά ἐξέλθουν μόνο οἱ ὑγιεῖς, τά νεότερα μέλη. Οἱ πιό μεγάλοι στήν ἡλικία καί ἰδίως οἱ εὐπαθεῖς ὁμάδες τοῦ πληθυσμοῦ νά μείνετε στό σπίτι.
Τό κλείσιμο τῶν σχολείων καί τῶν ἐκπαιδευτικῶν δομῶν, δέν γίνεται γιά διακοπές, ψυχαγωγία καί διασκέδαση καί ἰδίως σέ κλειστούς χώρους.
2) Τηροῦμε αὐστηρά τούς ὅρους ὑγιεινῆς ἀκόμη καί στό σπίτι. Σχολα­στικό πλύσιμο τῶν χεριῶν, προσοχή στήν ἀτομική ὑγιεινή, χρήση ἀντι­σηπτικῶν μέ οἰνόπνευμα καί τήρηση ἀποστάσεων ἀπό ὅποιον παρου­σιάζει συμπτώματα, ἐπιμελῆς καί λεπτομερῆς καθαριότητα ὅλων τῶν χώρων.
Τά παραπάνω ἰσχύουν πολύ περισσότερο γιά τούς χώρους μαζικῶν συναθροίσεων, ὅπως εἶναι οἱ Ἱεροί Ναοί μας, τά Ἱδρύματά μας, ὁ κάθε ἐκκλησιαστικός χῶρος, ἀνεξαιρέτως καί ἀνεξαρτήτως ἀπό τόν ἀριθμό τῶν προσερχομένων σέ αὐτόν, κατά τήν περίοδο ἰσχύος τῶν μέτρων.
Ἐφαρμόζουμε ἐπακριβῶς αὐτά, πού μᾶς ὑπέδειξε ἡ Ἱερά Σύνοδος.
Εἶναι σημαντικό, ὅτι ἀπό σήμερα, σέ συνεργασία μέ τόν Δῆμο Λαμιέων, διανέμονται σέ ὅλες τίς Ἐνορίες μας 12.000 ἐνημερωτικά φυλλάδια καί θά ἀποσταλοῦν ἀκόμα περισσό­τερα ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο, τά ὁποῖα θά μοιρασθοῦν προσεχῶς.  
Εὐχαριστῶ τόν Δήμαρχο Λαμιέων κ. Εὐθύμιο Καραῒσκο γιά τήν συνεργασία.
3) Ἄν ὑποπτευόμαστε πώς ἔχουμε ἀρρωστήσει, δέν πηγαίνουμε στό Νοσοκομεῖο, ἀλλά τηλεφωνοῦμε γιά ὁδηγίες στό ἰατρό μας ἤ στό τηλέφωνο τοῦ Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ Δημόσιας Ὑγείας: 1135
4) Ἤδη ἀπό τήν Κυριακή 1 Μαρτίου ἔσπευσα στά γηροκομεῖα τῆς Μητροπόλεώς μας καί ἔδωσα συγκεκριμένες ὁδηγίες, πρίν ἀκόμη σταλοῦν οἱ σχετικές ἐγκύκλιοι.
Ἐπαναλαμβάνω καί τονίζω: δέν ἐπιτρέπονται οἱ ἐπισκέψεις στίς κλειστές μονάδες, ἤτοι 1) στό Ραχούτειο Γηροκομεῖο Λαμίας, 2) στή Στέγη Γερόντων Πετρῆ Στυλίδος καί 3) στήν Μέριμνα Γήρατος Ἀκρίδα Σπερχειάδος.
Παρακαλῶ τούς συγγενεῖς τῶν γερόντων καί γεροντισσῶν νά ἐπιδείξουν τήν αὐτονόητη πειθαρχία καί ὑπακοή. Εἶναι γιά τό καλό τῶν δικῶν τους ἀνθρώπων καί ὅλων μας. Ἐπίσης, σήμερα ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐξέδωσε σχετικές ὁδηγίες γιά τίς κλειστές δομές, τίς ὁποῖες ἔχω ἤδη ἀποστείλει στά Ἱδρύματά μας καί οἱ ὑπεύθυνοι ἐντέλλονται γιά τήν πιστή ἐφαρμογή τους. 
5) Ἕως τίς 29 Μαρτίου, μέ πιθανότητα παρατάσεως τοῦ μέτρου, ἀναστέλλεται ἡ λειτουργία ὅλων τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων, τῶν Σχολῶν Γονέων, τῆς Σχολῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς καί τῶν παραρτημάτων της, τῶν κηρυκτικῶν Συνάξεων, τῶν κύκλων μελέτης Ἁγίας Γραφῆς καί ὅλων τῶν συναφῶν δραστηριοτήτων.
Ἐπίσης, δέν θά πραγματοποιηθοῦν προγραμματισμένες μονοήμερες ἤ πολυήμερες ἐκδρομές καί ὁμαδικά προσκυνήματα. Οὔτε ἐντός τῆς Μητροπόλεως.
6) Ἡ Ἐκκλησιαστική Ἑστία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς Λαμίας στή Νέα Μαγνησία θά παραμείνει κλειστή καί γιά προλη­πτικούς λόγους θά προβοῦμε σέ ἀπολύμανση τῶν ἐγκαταστάσεών της. Ἔχουμε φροντίσει τά παιδιά νά ἐπιστρέψουν στά σπίτια τους μέ ἀσφάλεια.
7) Ἀπολυμάνσεις θά γίνουν καί θά ἐπαναλαμβάνονται κατά τακτά διαστήματα, γιά περισσότερη ἀσφάλεια στά τρία γηροκομεῖα μας, στίς ἐγκαταστάσεις τοῦ Πνευματικοῦ καί Διοικητικοῦ μας Κέντρου καί στά Κέντρα Ἀγάπης τῆς Μητροπόλεώς μας.
8) Σταματᾶ ἀπό σήμερα καί μέχρι νεωτέρας ἡ παρασκευή φαγητοῦ στά συσσίτια τῆς Μητροπόλεώς μας. Οἱ ἐθελόντριες τῆς ἀγάπης, οἱ μαγείρισσές μας, ἀνήκουν στίς εὐπαθεῖς ὁμάδες τοῦ πληθυσμοῦ.
Πρέπει νά μείνουν καί αὐτές στό σπίτι. Θέλουμε νά ἔχουν ὑγεία, γιά νά μποροῦν σύντομα νά ἐπανέλθουν στό διακόνημά τους, γιά τό ὁποῖο μέ εὐγνωμοσύνη τίς εὐχαριστῶ.
Δέν μποροῦμε, ὅμως, νά μείνουμε μέ σταυρωμένα χέρια. Οἱ ἐκατοντάδες ἐμπερίστατοι ἀδελφοί μας, πού σιτίζονται στά Κέντρα Ἀγάπης δέν πρέπει νά μείνουν χωρίς φαγητό.
Ἐπικίνδυνος ὁ κορωνοϊός, ἀκόμη πιό ἐπικίνδυνη ὅμως ἡ ἀσιτία, ἡ στέρηση τοῦ ἐπιουσίου ἄρτου.
Ὁ Θεός δέν μᾶς ἄφησε καί σέ αὐτό. Στήν ἀγωνία μου καί στήν προσευχή μου, μοῦ ἔστειλε ἕνα ἐκλεκτό μέλος τῆς Βιομηχανικῆς Κοινότητας τῆς περιοχῆς μας, τόν Πρόεδρο τοῦ Συνδέσμου Βιομηχα­νιῶν Βιοτεχνιῶν ΒΙ.ΠΕ. Λαμίας, κ. Γιαννίτση Γιῶργο καί τήν ἑταιρεία του ΓΙΑΝΝΙΤΣΗΣ Group, πού ἔρχεται ἀρωγός μας καί ἀναλαμβάνει τήν παρασκευή ἑτοίμου φαγητοῦ, ὑψηλῆς ποιότητος, χωρίς καμία οἰκονομική ἐπιβάρυνση τῆς Μητροπόλεώς μας.
Εὐχαριστῶ καί τόν Περιφερειάρχη μας, κ. Φάνη Σπανό, ὁ ὁποῖος θά συμβάλλει καθοριστικά μέ τήν συνδρομή του στήν διεκπεραίωση αὐτῆς τῆς τόσο σημαντικῆς κοινωφελοῦς ὑπηρεσίας τούτη τήν δύσκολη ὥρα. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή ὁ κ. Περιφερειάρχης στάθηκε ἀρωγός μου καί τόν εὐχαριστῶ. Εὐχαριστῶ, ἐπίσης, καί τόν Ἀντιπεριφερειάρχη τῆς Π.Ἑ. Φθιώτιδας κ. Ἠλία Κυρμανίδη γιά τήν ἄριστη συνεργασία. 
9) Οἱ ὑπηρεσίες τῆς Μητροπόλεώς μας θά εἶναι ἀνοικτές γιά τό κοινό κάθε ἡμέρα, ἀπό τίς 10:30 π.μ. ἕως τίς 11:30 π.μ.. Παρακαλῶ μόνο γιά ἀναγκαῖες ὑποχρεώσεις, ἰδίως ὑποθέσεις τοῦ Γραφείου Γάμων καί Διαζυγίων.
Οἱ ἐκατοντάδες ἀδελφοί, πού εἶναι στήν ἀναμονή, καθώς ἔχουν ζητήσει ἀκρόαση καί συνάντηση μαζί μου, τούς θερμοπαρακαλῶ νά κάνουν ὑπομονή. Νά περάσει μέ τό καλό ἡ δοκιμασία καί θά ἔχουμε ὅλο τό χρόνο στήν διάθεσή μας.
10) Οἱ Ἱερεῖς, πού ἀνήκουν στίς εὐπαθεῖς ὁμάδες πληθυσμοῦ, παρακαλῶ αὐτήν τήν περίοδο νά περιορίσουν τίς δραστηριότητές τους στό ἀπολύτως ἐλάχιστο καί ἀναγκαῖο. Σέ περίπτωση δέ πού παρουσιάσουν συμπτώματα τοῦ ἰοῦ ἐντέλλονται νά παραμείνουν στό σπίτι τους καί νά ἐπικοινωνήσουν ἄμεσα μέ τόν προσωπικό τους γιατρό καί νά ἀκολουθήσουν ἀπαρέγκλιτα τίς σχετικές ὁδηγίες.
Τό αὐτό ἰσχύει καί για τό λαϊκό προσωπικό ὅλων τῶν ἐκκλησια­στικῶν νομικῶν μας προσώπων.
11) Τό πρόγραμμα τῆς ἑορτῆς τῶν Φθιωτῶν Ἁγίων ἀναπροσαρμόζε­ται. Εὐχαριστῶ τούς Ἁγίους Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερεῖς Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεο καί Καρπενησίου κ. Γεώργιο καί τούς Θεοφιλεστάτους Ἐπι­σκό­πους Κεγχρεῶν κ. Ἀγάπιο καί Ὠρεῶν κ. Φιλόθεο, πού εἶχαν ἀντα­ποκριθεῖ στήν πρόσκλησή μου. Δέν θά πραγματοποιήσουμε, ὅμως, τό συλλείτουργο, πού εἴχαμε προγραμματίσει. Θά ἀποφύγουμε τήν μεγάλη συνάθροιση καί ὁ ἑορτασμός θά γίνει πιό λιτά, πρός ἀποφυγή συνωστισμοῦ καί συγχρωτισμοῦ.
12) Ἐπίσης, παρεκάλεσα καί τούς προσκεκλημένους μας ὁμιλητές τῶν κατανυκτικῶν Ἑσπερινῶν νά ἀκυρώσουμε τήν προσέλευσή τους στήν Μητρόπολή μας. Νά εἴμαστε καλά τοῦ χρόνου καί θά τά πραγματοποιήσουμε ὅλα περίλαμπρα. Οἱ κατανυκτικοί Ἑσπερινοί ὅμως μόνο στόν Μητροπολιτικό μας Ναό θά τελεσθοῦν κανονικά καί θά μεταδοθοῦν ἀπ΄εὐθείας ἀπό τόν Ραδιοφωνικό μας Σταθμό. 
13) Οἱ ὑπόλοιπες περιφερειακές Ἱερατικές Συνάξεις ἀναστέλλονται καί θά πραγματοποιηθοῦν ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ, σέ νέες ἡμερομηνίες.
14) Τό πρόγραμμά μου γιά τούς Χαιρετισμούς στά μικρά ἐκκλησάκια τοῦ Κάστρου, ὅπως τό εἴχαμε σχεδιάσει, θά τό ἐφαρμόσουμε στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή τοῦ 2021. Τοῦ χρόνου πρῶτα ὁ Θεός. Ἡ ζωή μπροστά μας εἶναι. Ἡ Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν στούς ὑπολοίπους Ναούς θά γίνει κανονικά, σύμφωνα μέ τό πρόγραμμα.
Εἶναι μικροί σέ χωρητικότητα Ναοί, οἱ Ναοί τοῦ Κάστρου καί δέν ἐνδείκνυνται τούτη τήν ὥρα γιά συνάθροιση, ὅπου θά εἴμαστε «ὁ ἕνας πάνω στόν ἄλλον».
Δέν θά ἀφήσουμε ὅμως τό χρέος τῆς προσευχῆς. Προσωπικά, σέ ὥρα, πού δέν θά ἀνακοινώσω, θά μεταβαίνω κάθε Παρασκευή στά ἐκκλησάκια μας αὐτά γιά νά τελέσω τήν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν καί νά προσευχηθῶ στήν Παναγία γιά ὅλους μας. Ὅλοι εἶστε στήν καρδιά μου. Πάντα παρόντες.
15) Ἐπίσης, τήν διακονία τῆς ἐξατομικευμένης πνευματικῆς καθοδή­γησης μποροῦμε γιά λίγες ἡμέρες νά τήν ἀναστείλουμε ἤ νά τήν πραγματοποιήσουμε μέσῳ τηλεφωνικῆς ἐπικοινωνίας ἤ ἀκόμη καί βίντεο κλήσης, γιά ὅσους ἔχουν τήν δυνατότητα.
Γιά νά μήν γίνει καμία παρανόηση: Δέν ἀναφέρομαι στό Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως, τό ὁποῖο προϋποθέτει φυσική, ἀδιαμεσολάβητη καί αὐτοπρόσωπη παρουσία.
Μία συμβουλή ὅμως, ἕναν λόγο παρηγορίας καί ἐνισχύσεως μποροῦ­με νά τόν λάβουμε καί ἐξ ἀποστάσεως.
Τόσο τό δικό μου τηλέφωνο, τό e-mail μου, ὅσο καί τά τηλέφωνα τῶν πνευματικῶν καί ἐξομολόγων μας, τῶν ἱεροκηρύκων καί τῶν ἁγίων Γερόντων καί Γεροντισσῶν τῶν Ἱερῶν Μονῶν τῆς Μητροπόλεώς μας εἶναι στή διάθεσή σας. Εἶναι ἕνα μέσο, τοῦ ὁποίου γίνεται χρήση ἀκόμα καί ἀπό ἀσκητές καί ἀναχωρητές, σημερινούς γέροντες τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἀλλαχοῦ, καί μάλιστα ὄχι μόνον σέ ἐποχές πανδημίας.
Οἱ διατεταγμένες Ἱερές Ἀκολουθίες τοῦ Ὡρολογίου Προγράμματος παραμένουν ὡς ἔχουν. Οἱ Ἱερές Ἀκολουθίες καί οἱ δεήσεις μποροῦν νά γίνουν ἀνεξαρτήτως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συμμετεχόντων μέ τήν φυσική τους παρουσία σέ αὐτές. «Οὗ εἰσὶ δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι, εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).
Ἄλλωστε, πάντοτε προσευχόμαστε γιά τούς εὐλόγως ἀπουσιάζοντες καί γι΄αὐτό καί θυμιατίζουμε ὅλο τό Ναό, ἀκόμη καί τά ἄδεια στασίδια, ὡσάν νά θυμιάζουμε τά ἴδια τά ἀπουσιάζοντα φυσικά πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν μας.
Τούτη τήν περίοδο ἡ ἀπουσία εἶναι εὔλογη καί κατανοητή. Ἄλλωστε, τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας εὐδοκιμοῦν πάνω στό ἔδαφος τοῦ μυστηρίου τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας. 
Μήν μᾶς ἐπηρεάσει τυχόν μειωμένη προσέλευση στούς Ναούς μας. Θά περάσει ἡ δοκιμασία καί πάλι θά πλημμυρίσουμε τούς Ναούς μας καί ὄχι μόνο. Θά λιτανεύσουμε τίς Εἰκόνες καί τά Ἱερά Λείψανα τῶν Ἁγίων μας, γιά νά εὐχαριστήσουμε τόν Θεό.
Ἡ προσωρινή ὅμως ἀπουσία μας ἀπό τόν Ναό δέν θά πρέπει καί νά μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τήν προσευχή, τήν νήψη καί τήν ἡσυχία.
Οἱ μοναχοί καί οἱ μοναχές εἶναι ἕνα καλό παράδειγμα γιά μᾶς. Ὅποτε δέν ἔχουν Ἱερέα γιά τίς Ἀκολουθίες τους, τίς «τελοῦν» μέ τό «Δι΄εὐχῶν» καί μέ τό κομποσχοίνι λέγοντας τήν «εὐχή» τοῦ Ἰησοῦ, δηλαδή τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν» καί ἄλλες προσευχές καί ἰκεσίες, ὅπως τήν Παράκληση, τό Ἀπόδειπνο, τούς Χαιρετισμούς, τό Ψαλτῆρι καί ἄλλα.
Εὐκαιρία λοιπόν, γιά ὅσους δέν θά προσέλθουν στούς Ναούς, γιά ἐσωτερική ἡσυχία καί ἐπιστροφή στό «ταμεῖον» μας, στό κελλάκι μας.
Ἄς ἀνάψουμε τό καντηλάκι μας, τό θυμίαμά μας καί ἄς προσευ­χη­θοῦμε. Καί ἄς παρακαλέσουμε τόν Θεό σύντομα νά βρεθοῦμε καί πάλι στό Ναό, γιά νά προσευχηθοῦμε ὅλοι μαζί.
Εἶναι εὐκαιρία νά ρίξουμε καί κανένα δάκρυ μετανοίας γιά τίς φορές, πού ἐνῶ ἤμασταν ὑγιεῖς καί ὅλα ἔβαιναν καλῶς δέν πηγαίναμε στήν Ἐκκλησία, ἐνῶ μπορούσαμε.
Καιρός μετανοίας, ἀδελφοί μου!
Καί κάτι τελευταῖο:
Ὅλη αὐτήν τήν περίοδο, πού μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ εἴμαστε μαζί, μέ ἔχετε χαρακτηρίσει πολλοί ἀπό ἐσᾶς, ὡς ἀεικίνητο.
Ἦλθε, λοιπόν, ἡ ὥρα πρός καιρόν καί γιά χάριν τοῦ κοινοῦ καλοῦ καί πρός παραδειγματισμό ὅλων, ὁ ἀεικίνητος Ποιμενάρχης σας νά γίνει, τρόπον τινά, ἀκίνητος.
Ἀπό τό ἀεικίνητον στό ἀκίνητον!
Σᾶς προτρέπω, ἐπίσης, νά εἶστε συντονισμένοι στόν Ραδιοφωνικό μας Σταθμό (στούς 89,4 fm), γιά νά παρακολουθεῖτε τίς Ἱερές Ἀκολουθίες, πού ἀνελλιπῶς μεταδίδονται καί γιά ἄλλες ψυχωφελεῖς ἐκπομπές.
Θά ἦταν εὐχῆς ἔργον καί τά τοπικά Μέσα Μαζικῆς Ἐπικοινωνίας καί Ἐνημέρωσης, τά ὁποῖα ἰδιαίτερα εὐχαριστῶ γιά τήν στήριξή τους στό ἔργο τῆς Μητροπόλεως μας, τούτη τήν ὥρα, ἄν μποροῦν, νά ἀφιερώσουν περισσότερο χρόνο γιά ἐκπομπές πνευματικοῦ καί θεολογικοῦ περιεχομένου, σέ συνεργασία μέ τήν Μητρόπολή μας.
Ἀδελφοί μου εὐλογημένοι.
Ὅλοι μας βρισκόμαστε σέ μία ἀγωνία καί αἰσθανόμαστε τούτη τήν στιγμή, ἕνα σφίξιμο στήν καρδιά.
Καιρός προσοχῆς καί προσευχῆς.
Ἡ πρότασή μου πρός ὅλους σας εἶναι ἁπλῆ:
Προσέχουμε μέ ὅλη μας τήν ἐπιστήμη καί προσευχόμαστε μέ ὅλο μας τό εἶναι.
Ἀκολουθοῦμε τήν Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδο στίς ἀποφάσεις Της καί στίς ὁδηγίες Της καί εἴμαστε σέ ἑτοιμότητα καί ἐγρήγορση γιά ὁποιαδήποτε νεότερη ὁδηγία.
Σᾶς εὐλογῶ μέ ὅλη μου τήν καρδιά. Τούτη τήν ὥρα ἄς ἀσπαστοῦμε νοητά ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Μόλις περάσει τό τσουνάμι θά ἀσπαστοῦμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, θερμά καί ἄμεσα.
Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ὑμῶν. Ἀμήν!
Μέ πολλή πατρική ἀγάπη καί εὐχές.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† ὁ Φθιώτιδος Συμεών
imfth

Τρίτη 10 Μαρτίου 2020

Ασθένεια και Ιατρική: Σοφία Σειράχ 38,1-15

  1. ΤΙΜΑ ἰατρὸν πρὸς τὰς χρείας αὐτοῦ τιμαῖς αὐτοῦ, καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος· 
  2. παρὰ γὰρ ῾Υψίστου ἐστὶν ἴασις, καὶ παρὰ βασιλέως λήψεται δόμα. 
  3. ἐπιστήμη ἰατροῦ ἀνυψώσει κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἔναντι μεγιστάνων θαυμασθήσεται. 
  4. Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς φάρμακα, καὶ ἀνὴρ φρόνιμος οὐ προσοχθιεῖ αὐτοῖς. 
  5. οὐκ ἀπὸ ξύλου ἐγλυκάνθη ὕδωρ εἰς τὸ γνωσθῆναι τὴν ἰσχὺν αὐτοῦ; 
  6. καὶ αὐτὸς ἔδωκεν ἀνθρώποις ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι ἐν τοῖς θαυμασίοις αὐτοῦ· 
  7. ἐν αὐτοῖς ἐθεράπευσε καὶ ἦρε τὸν πόνον αὐτοῦ, 
  8. μυρεψὸς ἐν τούτοις ποιήσει μεῖγμα, καὶ οὐ μὴ συντελέσῃ ἔργα αὐτοῦ, καὶ εἰρήνη παρ᾿ αὐτοῦ ἐστιν ἐπὶ προσώπου τῆς γῆς.— 
  9. Τέκνον, ἐν ἀρρωστήματί σου μὴ παράβλεπε, ἀλλ᾿ εὖξαι Κυρίῳ, καὶ αὐτὸς ἰάσεταί σε. 
  10. ἀπόστησον πλημμέλειαν καὶ εὔθυνον χεῖρας, καὶ ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καθάρισον καρδίαν. 
  11. δὸς εὐωδίαν καὶ μνημόσυνον σεμιδάλεως καὶ λίπανον προσφορὰν ὡς μὴ ὑπάρχων. 
  12. καὶ ἰατρῷ δὸς τόπον, καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος, καὶ μὴ ἀποστήτω σου, καὶ γὰρ αὐτοῦ χρεία. 
  13. ἔστι καιρὸς ὅτε καὶ ἐν χερσὶν αὐτῶν εὐοδία· 
  14. καὶ γὰρ αὐτοὶ Κυρίου δεηθήσονται, ἵνα εὐοδώσῃ αὐτοῖς ἀνάπαυσιν καὶ ἴασιν χάριν ἐμβιώσεως. 
  15. ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν ἐμπέσοι εἰς χεῖρας ἰατροῦ.  

  1. Τίμα τον ιατρόν, όπως του αρμόζει, έχων άλλωστε υπ' όψιν σου τας υπηρεσίας του εις τας ανάγκας σου, διότι ο Κυριος έκαμεν αυτόν.
  2. Από τον Υψιστον Θεόν προέρχεται η θεραπεία, που δίδει ο ιατρός, ο οποίος και από τους βασιλείς ακόμη θα λάβη δώρα δια την ιατρικήν του επιστήμην.
  3. Η ιατρική επιστήμη θα αναδείξη τον ιατρόν· και ενώπιον επισήμων ανθρώπων θα αποκτήση δόξαν.
  4. Ο Κυριος ώρισε να φυτρώνουν φαρμακευτικά βότανα από την γην, ο δε φρόνιμος άνθρωπος δεν τα αποστρέφεται.
  5. Τα πικρά ύδατα της Μερράς δεν εγλυκάνθησαν δια του Μωϋσέως με ένα ξύλον, δια να φανή έτσι η δύναμις και αυτού του ξύλου;
  6. Ο ίδιος ο Θεός έδωκεν στους ανθρώπους την ιατρικήν επιστήμην, ώστε να δοξάζεται με τα θαυμαστά αυτού έργα.
  7. Δια των ιατρών και των φαρμάκων θεραπεύει ο Θεός και αφαιρεί τας ενοχλήσεις του ασθενούς.
  8. Ο φαρμακοποιός δια των διαφόρων βοτάνων κατασκευάζει φαρμακευτικήν σύνθεσιν και είναι ατελείωτα τα φαρμακευτικά του παρασκευάσματα, ώστε να έρχεται η θεραπεία και η γαλήνη από το φάρμακόν του εις όλους τους ασθενείς της οικουμένης.
  9. Τέκνον μου, όταν αρρωστήσης μη αδιαφορήσης δια τον ιατρόν και τα φάρμακα. Συγχρόνως όμως παρακάλεσε και τον Κυριον· και αυτός θα σε θεραπεύση.
  10. Απαρνήσου και απομάκρυνε από σε κάθε αμαρτίαν· έχε καθαρά τα χέρια σου ενώπιον του Θεού και καθάρισε την καρδίαν σου από κάθε αμαρτίαν.
  11. Πρόσφερε ευώδες θυμίαμα, και αναμνηστικήν παρά τώ Θεώ δια σε αναίμακτον θυσίαν σημιγδαλιού. Πρόσφερε δε πλουσίας τας προσφοράς σου ως εάν δεν πρόκειται να υπάρξης πλέον εις την γην.
  12. Να προσφύγης δε κατόπιν και στον ιατρόν, διότι ο Θεός τον εδημιούργησε και τον ανέδειξε. Μη τον απομακρύνης από κοντά σου, διότι έχεις την ανάγκην του.
  13. Πολλές φορές η θεραπεία της ασθενείας και η κατευόδωσις της υγείας είναι εις τα χέρια των ιατρών,
  14. διότι και αυτοί με την σειράν των προσεύχονται προς τον Κυριον, να κατευοδώση τας προσπαθείας των και να επιτύχουν ελάφρυνσιν και θεραπείαν της νόσου δια την συνέχειαν της ζωής.
  15. Μαθε δε και τούτο, ότι εκείνος ο οποίος αμαρτάνει ενώπιον του Δημιουργού του, θα ασθενήση και θα περιέλθη εις τα χέρια του ιατρού.

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2020

Ο παπάς της «Σπιναλόγκα»

Έγινε πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα , με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο με τίτλο « Το νησί», της Αγγλίδας Victoria Hislop.
    Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.
    Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

    – Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ' έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.

    Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά. Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.

    Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θά 'ρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου. Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της . Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους της εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους.  Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το «θαύμα της Σπιναλόγκα» συνέβαινε ξανά και ξανά.

    To 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους. Ιδού, λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας, που δεν τιμήθηκε για το έργο του από κανέναν, και που -αν προσέξατε- δεν παραθέσαμε το όνομά του γιατί απλά δεν το γνωρίζουμε! Το γνωρίζει όμως -σίγουρα- ο Θεός! Κι αυτό μας αρκεί!


ΑΦΗΓΗΣΗ

Δέκα χρόνια Θείας Κοινωνίας μαζί με τους λεπρούς

    Ήμουνα λεπρός. Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια. Η κατάστασή μας ήταν φρικτή. Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας. Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών. Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα. Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα. Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο! Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι! Και δεν έφταναν αυτά. Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.

    Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν. Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους. Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.

    Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας. Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας. Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι. Συντροφιά με τη μοίρα μας! Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη. Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.

    Τις δύσκολες ώρες όλοι μας, όταν δεν μπορούμε να σταθούμε όρθιοι με τα μάτια καρφωμένα στο συνάνθρωπό μας, γονατιστοί στρέφομε τα μάτια μας προς τα άνω. Και εμείς, βρισκόμενοι στη Σπιναλόγκα, στο Γολγοθά του ανθρώπινου πόνου, πηγαίναμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και προσευχόμαστε σιωπηλά. Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα. Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με το λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά. Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές το μήνα . Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε. Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και έφευγε. Ερχόταν και άλλες φορές. Τότε όμως ερχόταν από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας!

    Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη. Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει. Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας. Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα. Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε. Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει. Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία. Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια. Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία! Μας είπε απλά ότι θα μείνει κοντά μας, για να μας βοηθάει στην εκπλήρωση των χριστιανικών μας καθηκόντων. Η συγκίνησή μας ήταν μεγάλη.

    Την άλλη μέρα πήγαμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Παρακολουθήσαμε όλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία, που τελούσε με δωρική απλότητα και απροσμέτρητη ευσέβεια.  Την Κυριακή αυτή δεν μεταλάβαμε. Δεν είχαμε ενημερωθεί έγκαιρα για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και δεν είχαμε νηστέψει. Στο τέλος της Λειτουργίας πήραμε από το χέρι του αντίδωρο. Και παίρνοντας το αντίδωρο του φιλούσαμε όλοι το χέρι! Ήταν κάτι που το επιδίωξε ο ίδιος. Καθώς έδινε το αντίδωρο, πλησίαζε το χέρι του στο στόμα μας. Όλων μας τα μάτια βούρκωσαν από συγκίνηση. Πριν έρθει εκείνος, το αντίδωρο το παίρναμε από ένα καλαμόπλεχτο πανέρι που τοποθετούσε ο νεωκόρος στο παγκάρι.

    Την επόμενη Κυριακή πήγαμε σχεδόν όλοι στην εκκλησία. Η εκκλησία ήταν κατάμεστη, το ίδιο και το προαύλιό της. Τη μέρα αυτή μεταλάβαμε όλοι. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας είδαμε τον ιερέα μας να καταλύει ο,τι είχε απομείνει στο Άγιο Ποτήριο από τη μετάληψή μας! Ανοίξαμε όλοι τα ματιά μας από έκπληξη. Νομίζαμε ότι ονειρευόμαστε. Χοντρά και καυτά δάκρυα ανάβρυσαν από τα μάτια μας. Ο προηγούμενος ιερέας ο,τι απέμενε από τη μετάληψή μας -ασφαλώς κατά θεία οικονομία- το έχυνε στο χωνευτήρι.

    Ο ιερομόναχος Χρύσανθος έμενε κοντά μας νύκτα και μέρα. Και έμεινε κοντά μας δέκα χρόνια! Τα χρόνια αυτά εκδήλωσε σε όλους μας όχι μόνο την αγάπη της γλυκύτητας, αλλά και την αγάπη της ευποιίας. Μας επισκεπτόταν στα σπίτια μας. Μας καθοδηγούσε όλους. Ενίσχυε με τα λίγα χρήματα που είχε τους φτωχούς.  Και έκανε τούτο τηρώντας το «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. ΣΤ´, 3). Ευγνωμονώ, όπως και όλοι οι άρρωστοι της Σπιναλόγκας, τον πατέρα Χρύσανθο για...

    Δεν ολοκλήρωσε όμως τη φράση του. Ξέπασε σ᾽ ένα βουβό κλάμα.

    Η Αστυνομική Ταυτότητα του ιερομονάχου Χρυσάνθου, όπου αναγράφεται ως κατοικία του η Σπιναλόγκα.

    Ο πατήρ Χρύσανθος, κατά κόσμον Ματθαίος Κατσουλογιαννάκης, γεννήθηκε στα Έξω Μουλιανά της Επαρχίας Σητείας στις 15 Ιουλίου 1893. Παρακολούθησε μαθήματα της έκτης τάξης του δημοτικού σχολείου χωρίς να πάρει απολυτήριο. Ο επίσκοπος Ιεράς και Σητείας Αμβρόσιος τον έκρινε μοναχό το 1911 και τον τοποθέτησε στη Μονή Τοπλού. Στις 20 Ιανουαρίου τον χειροτόνησε ιεροδιάκονο και στις 26 Σεπτεμβρίου 1920 ιερομόναχο. Το 1941, έπειτα από αίτησή του, ο επίσκοπός του Φιλόθεος Μαζοκοπάκης τον μετέθεσε στην Μονή Φανερωμένης Ιεράπετρας. Εξεδήμησε εις Κύριον στις 3 Απριλίου 1972 και ενταφιάσθηκε στη Μονή Τοπλού.

Πηγή: Πασχάλης Νικολόπουλος, Ρουκουμούκου | ΟΟΔΕ
 
Η Θεία Ευχαριστία δεν μεταδίδει μολυσματικές ασθένειες

Σάββατο 29 Φεβρουαρίου 2020

Ευχή της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας

«Άναρχε Θεέ, 
ο τον ουρανόν τείνας ωσεί καμάραν, 
την δε γην εφ’ υδάτων εδράσας, 
ο νεφέλαις ύειν προστάττων, 
ήλιόν τε φωταγωγόν πάσι παραστησάμενος, 
και τας κοινάς ταύτας απολαύσεις δικαίοις τε και αδίκοις, 
αγαθοίς άμα και πονηροίς χορηγών, 
αυτός και νύν εμού δεομένης επάκουσον, 
βασιλεύ, 
και ός άν του Σου ονόματος και της εμής αθλήσεως τω οίκω αυτού επισκήψειε, 
μη άλλο τι μηδέν των λωβάσθαι σώματα και λυπείν δυναμένων. 
Οίδας γαρ, 
Κύριε, 
ότι σάρκες ημείς και αίμα, ποίημα των σών αχράντων χειρών και εικόνι ση και ομοιώσει τετιμημένοι»
Απόδοση
«Άναρχε Θεέ, 
’Εσύ πού έξέτεινες τόν ουρανό ωσάν θολωτή στέγη καί θεμελίωσες τη γη πάνω στά ύδατα, 
’Εσύ πού προστάζεις τίς νεφέλες νά βρέχουν καί έστησες τόν ήλιο νά φωτίζει τά πάντα· 
καί τίς κοινές αυτές απολαύσεις τίς χορηγείς σέ δικαίους καί αδίκους, 
σέ αγαθούς καί σέ πονηρούς. 
Εσύ καί τώρα, 
Βασιλεύ, 
εισάκουσε την προσευχή μου, 
καί όποιον στον οίκο του μνημονεύει τό Όνομά Σου καί τά μαρτύριά μου γιά τη δόξα του ’Ονόματος Σου, 
αυτόν καί τά άλλα μέλη τής οικογένειάς του αξίωσέ τους νά μην τούς αγγίξει καμιά λοιμώδης νόσος ούτε κάτι άλλο από εκείνα πού μπορούν νά φέρουν στά σώματα βλάβη καί πόνο
Διότι, 
Κύριε, 
ξέρεις ότι εμείς είμαστε σάρκες καί αίμα, 
έργο των άχράντων χεριών Σου καί τιμημένοι μέ τη δική Σου εικόνα καί τή δυνατότητα νά ομοιωθούμε μέ Εσένα».

Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2020

Το νου σου στον Tερματικό Σταθμό !

Επιβιβάστηκες στο συρμό την Κυριακή, ψυχή μου.
Με το εισιτήριο «ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» στο χέρι.
Έχε το νου σου στον τερματικό σταθμό!
Μόνο σ’ αυτόν!


Θα μπουν κι άλλοι επιβάτες στο συρμό.
Μην παραξενευτείς σαν θα δεις το βράδυ της Μ. Πέμπτης να μπαίνει ένας ληστής.
Πρώτος θα βγει στην αποβάθρα.
Και το δικό του εισιτήριο θα γράφει «Μνήσθητι μου Κύριε»
Στα μάτια του μηχανοδηγού θα έχει την ίδια αξία με το δικό σου.
Κι ας έκανε τόσο λίγη διαδρομή.
Είναι που είχε πολύ ανήφορο η δική του ...

Εσύ ψυχή μου, το νου σου!
Μη βγεις απ' το βαγόνι.
Και μπεις κατά λάθος σ’ άλλο συρμό.
Πιο φανταχτερό
ή πιο άνετο
ή «παρόμοιο».
Μόνο ένας πηγαίνει στον τερματικό σταθμό.

Καλό Τριώδιο!
Καλόν αγώνα ψυχή μου!

Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2020

19/2 Η Αγία Φιλοθέη [π.Ανανία Κουστένη]

Ανυμνήσαμε και εγκωμιάσαμε σεβαστοί πατέρες και αγαπημένοι αδελφοί μου, την αγία οσιομάρτυρα Φιλοθέη την Αθηναία, την πολιούχον ημών, την προστάτιν, η οποία κατά τα δίσεκτα εκείνα χρόνια της σκλαβιάς και μάλιστα κατά τον 16ο αιώνα, που ήταν ο αιώνας του σκότους, στάθηκε λαμπρό και οδηγητικό και παρηγορητικό και σωτήριο φως. Αρκεί μια γυναίκα να είναι ανδρεία και μπορεί να κάνει τα πάντα.

Και κείνη ήτο αρχοντομαθημένη, καλομαθημένη κ.λπ. και σε πιο δύσκολη εποχή από τη δική μας με βαρβάρους και με τόσα άλλα δεινά. Και μάλιστα κατά τον 16ο αιώνα είχαμε και πολλές ανομβρίες και πειρατείες και αρρώστιες, συν την αιχμαλωσία και τη δουλεία και πραγματικά, οι προπάτορές μας περνούσαν μαρτυρικά τις ημέρες τους. Μαρτυρικά και βασανισμένα. Σταυρώσιμα. Άλλωστε όλη η Τουρκοκρατία ήταν η Μεγάλη Παρασκευή του Γένους μας. Όπου οι προπάτορές μας σταυρώθηκαν, βασανίστηκαν και υπέφεραν σαν το Χριστό μας, τηρουμένων, βέβαια πάντοτε, των αναλογιών. Όμως αυτό τους αναγέννησε, τους γέμισε με τη χριστιανική ελπίδα και υπομονή, με την αγάπη και με τη χάρη του μαρτυρίου. Όποιος υποφέρει και δοκιμάζεται σ' αυτή τη ζωή και μάλιστα άδικα, αυτός παίρνει τη χάρη του εσταυρωμένου αδίκως Κυρίου μας Ιησού Χριστού και λάμπει.
Σήμερα, που μάθαμε όλοι, δυστυχώς, στις ευκολίες, στερούμεθα αυτής της χάρης. Μπορεί να έχομε άλλη χάρη από το φαγητό ή από οτιδήποτε άλλο, αλλά αυτή η θεία χάρις σπανίζει και γι' αυτό είναι άδειες οι ψυχές μας, και δυσκολεμένες και ανικανοποίητες και γκρινιάζουν μετά. Γκρινιάζουν και φωνάζουν, γιατί θέλουν τον Κύριο. Η ψυχή μας η ίδια διαμαρτύρεται, το ξέρετε αυτό; Είναι χριστιανή ορθόδοξη καθολικώς διαμαρτυρόμενη . . . Διαμαρτύρεται η ψυχή μας, γιατί δεν της δίνουμε αυτό που θέλει. Και στη Δευτέρα Παρουσία, που θα έχουμε μεθαύριο την Κυριακή της Απόκρεω την ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας και της αδέκαστου κρίσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ποιος θα μας κρίνει; Η ίδια η ψυχή μας. Η ίδια η ψυχή μας θα μας κρίνει αμερόληπτα και με δικαιοσύνη. Έτσι είναι, η ψυχή μας ζητάει τον Κύριο και εμείς πολλές φορές δεν της δίνουμε τίποτα, ή της δίνουμε ψίχουλα ή φυτοζωούμε. Και εκείνη τι κάνει; Παραπονείται πια, μελαγχολεί, δυσκολεύεται και ταλαιπωρείται.
Και βλέπετε σήμερα, πόσοι από μας υποφέρουν από μελαγχολία, από κατάθλιψη, από ψυχολογικά προβλήματα, από τόσα άλλα. Υπάρχουν και μερικά που είναι αληθινά. Αλλά υπάρχουν και άλλα που είναι φανταστικά, δηλαδή μπορούμε να τα αποφύγουμε. Μπορούμε να γλυτώσουμε, μπορούμε να απαλλαγούμε. Γιατί ο Χριστός μας είναι ο θεραπευτής των ψυχών και των σωμάτων ημών. Εκείνος είναι η ειρήνη μας, είναι η χαρά μας, είναι η πρώτη και η στερνή μας αγάπη, είναι το άλφα και το ωμέγα της ζωής μας, είναι ο πιο δικός απ' τους δικούς μας, αφού υφιστάμεθα σύγκραση με αυτόν, δηλαδή γινόμεθα ένα. Δια της θείας μεταλήψεως το Αίμα του γίνεται αίμα μας και το Σώμα του γίνεται σώμα μας. Κι ας τραγουδάμε «Σώμα μου πλασμένο από πηλό» ή από κιλό! Έτσι είναι, αδελφοί μου, το Σώμα του γίνεται σώμα μας. Γιατί; Κατά την πτώση του άνθρωπου πιο πολύ υπέφερε η ψυχή του, αλλά και το σώμα δεν πήγαινε πίσω. Απέθανε το σώμα. Και "επιστρέφει εις γην εξ ης ελήφθη". Γι' αυτό και το καημένο ταλαιπωρείται τόσο πολύ, υποφέρει τόσο πολύ. Μόνο ο Χριστός μας ξέρει τι υποφέρει το σώμα μας και, περισσότερο, τι υποφέρει η ψυχή μας. Και αυτός είναι ο μόνος αρμόδιος και ο κατάλληλος να μας καταλάβει στα πάντα. Και στα ακαταλαβίστικα ακόμη, και στα ανείπωτα ακόμη. Και σε κείνα τα οποία εμείς δεν γνωρίζουμε και δεν ξέρουμε για τον εαυτό μας. Λέμε ότι ξέρουμε για τον εαυτό μας, τι ξέρουμε; Τίποτα δεν ξέρουμε. Ο Χριστός μας ξέρει από μέσα, απ' έξω κι ανακατωτά, όπως έλεγαν οι παλαιοί. Βέβαια, εκείνος μας ξέρει. Γι' αυτό και όπως το είπε ωραία η Εκκλησία προηγουμένως, "εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα". Δεν λέει μόνο "την ψυχήν", δεν είναι μονοφυσίτισσα η Εκκλησία, λέει "την ζωήν ημών", όλα τα στοιχεία του βίου μας, την ψυχή μας, το σώμα μας, τα πράγματά μας, τους αδελφούς μας, τους φίλους μας, τους εχθρούς μας, την πλάση ολόκληρη. Όλα "Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα", τα κουβαλάμε στην Εκκλησία και τα παραθέτομε στο Σώμα του Χριστού, κατά τη θυσία και την Ευχαριστία, αλλά και κατά την προσευχή. Τ' αφήνουμε εκεί, λέμε πολλές φορές, τι κάνουμε εμείς οι καημένοι, παίζοντάς το έξυπνοι λέμε, "θα το τακτοποιήσω εγώ αυτό, θα το σκεφτώ και θα σου πω". "Εντάξει, μπορεί καμιά φορά νάναι κανείς ξύπνιος και νάναι και φωτισμένος. Αυτό είναι καλό βέβαια, και να μπορεί να το τακτοποιήσει. "Αλλά το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε και για τον εαυτό μας και για τους άλλους και για όλα, είναι να τα αναθέτομε στο Χριστό. Δεν είναι εύκολο αυτό, αδελφοί μου. Εδώ μια προσευχούλα πάμε να κάνουμε και σκορπίζει ο νους μας. Αρχίζει η βιοτική μέριμνα, αρχίζει ο νους μας και μας πάει από δώ κι από κει, και κείνη την ώρα θα θυμηθούμε τι θα μαγειρέψουμε, τι θα φορέσουμε, που θα πάμε, ποιόν θα πάρουμε τηλέφωνο, και τι μας είπανε, τι δεν είπαμε. Έτσι είναι, είναι σκόπιμο. Σκόπιμο είναι, δεν το βλέπετε αδελφοί μου; Διότι κατά την ώρα της προσευχής τι κάνουμε; Αφηνόμαστε στο Θεό, παραδινόμαστε στον Κύριο. Έρχεται πάνω μας η χάρη, μας αγκαλιάζει, μας ευλογεί, μας συγχωρεί, μας ασπάζεται, μας θεραπεύει, μας κανακεύει. Βέβαια, είναι πολύ σημαντικό αυτό. Γι' αυτό και ο διάβολος και ο παλαιός άνθρωπος που έχουμε μέσα μας αντιστέκονται. Εάν διαβάζαμε κάτι άλλο που μας ευχαριστούσε και ήταν κακό μπορεί να καθόμαστε μέχρι το πρωί. Παλιά παίρναμε κάποια περιοδικά και τα διαβάζαμε με το φακό κάτω από το κρεβάτι, κάτω απ' τα ρούχα. Και τα βάζαμε πολλές φορές κάτω από το στρώμα. Λοιπόν, διαβάζαμε και δεν μας έπιανε ύπνος. Όταν ήταν να διαβάσουμε όμως κάτι θρησκευτικό, κάτι πνευματικό, αμέσως ερχότανε. Αυτό σημαίνει ότι είναι κάποιος άλλος που ενεργεί αυτά τα πράγματα, ή συνεργεί, τουλάχιστον, σ' αυτά τα πράγματα. Γι' αυτό λέει κάπου ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος, θα μας μαλώσει η αγία Φιλοθέη, αλλά δεν πειράζει, "αντίστητε τω διαβόλω και φεύξεται αφ' υμών". Αντισταθείτε στο διάβολο και θα φύγει από κοντά σας. Εδώ ακούει τα θεία ρήματα, πολλοί προσευχόμεθα με δικά μας λόγια -είναι κι αυτό καλό- αλλά ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης λέει να κάνουμε προθέρμανση μ' αυτό, και μετά να προσευχόμεθα με τις προσευχές της Εκκλησίας. Γιατί είναι ακολουθίες, είναι κοινοτική προσευχή, είναι η προσευχή της κοινότητος, είναι η μαζική προσευχή, είναι η προσευχή της Εκκλησίας και είναι μυριόστομος και είναι γραμμένη εν αγίω Πνεύματι. Πολλές φορές δεν ξέρομε πως να προσευχηθούμε, αδελφοί μου, εύκολο είναι; Λέμε τα δικά μας, ωραία, από κει και πέρα προσευχόμεθα με την προσευχή της Εκκλησίας. Διαβάζοντας ένα Απόδειπνο, διαβάζοντας την Παράκληση, διαβάζοντας μιαν ευχή, τόσες ευχές έχει το Ωρολόγιον, και τα άλλα βιβλία, και η Σύνοψις και ο Συνέκδημος ο Ιερός. Βρίσκουμε, τώρα εγέμισε πια ο τόπος βιβλία, βιβλία πνευματικά πάρα πολλά, σε σημείο που μερικοί που τ' αγοράζουν αλλά δεν έχουν που να τα βάλουν. Τόκανα και γω παλαιότερα, αλλά λέω, άστο δεν πειράζει.
Λοιπόν, είναι πάρα πολλά τα βιβλία, ε, ο καθένας δεν θα τα πάρει όλα, θα πάρει αυτά που του ταιριάζουν, αυτά που χρειάζεται, τα φάρμακα προς θεραπείαν. Όπως στο Φαρμακείο όταν πάμε, όλα τα φάρμακα είναι καλά, αν τα πάρουμε όλα τα φάρμακα όμως και τα χρησιμοποιήσουμε πολύ περισσότερο και όλα, θα ντοπαριστούμε, θα δηλητηριαστούμε, θα πεθάνουμε. Έτσι είναι. Εδώ διαλέγουν. Γιατί υπάρχουν και μερικά βιβλία, προσέξτε το αυτό, τα οποία δεν είναι για μας. Μπορεί νάναι για άλλους. Σίγουρα. Τι κάνουμε μερικοί; Το παίρνουμε, το διαβάζομε, πέφτουμε στην απελπισία, έρχεται ο διάβολος και λέει: "Είδες, εσύ δεν είσαι τίποτα. Τι ήταν αυτοί; Τι μεγάλοι, τι σπουδαίοι, τι τρανοί, τι άγιοι, τι σοφοί!". Και αντί να μας ρίξει στην ταπεινοφροσύνη, που είναι το καλύτερο, να πούμε, "εμείς, Κύριε, δεν είμαστε τίποτα, αυτοί έκαναν τόσα για την αγάπη σου. κι άλλα που δεν ξέρουμε. Εγώ δεν έχω κάνει τίποτα και πέφτω στα πόδια σου και σε προσκυνώ και σου λέω, ελέησόν με Κύριε, ελέησε με Κύριε, εγώ δεν έχω κάνει τίποτα. Αλλά μόνο για το λόγο αυτό που σου λέω, ελέησόν με, συγχώρεσε με". Και μετά επικαλούμεθα και την ευχή του αγίου, του οποίου διαβάζουμε το βιβλίο και την προστασία του και την μεσιτεία του και την παρουσία του. Έτσι είναι καλή αντιμετώπιση. Αλλά όταν αρχίσει ο άλλος και βάζει και πει : «Εσύ δεν είσαι τίποτα» και μας πιάνει μια μαύρη απελπισία, μια μελαγχολία.
Μια φορά ήταν ένας καλόγερος στο Άγιον Όρος και διάβαζε του αγίου Εφραίμ του Σύρου -Πανεπιστήμιο ο άγιος Εφραίμ, βεβαία, μεγάλη προσωπικότης- και ήρθε σε δύσκολη θέση ο καημένος, πήγε να του στρίψει κι ήταν και μόνος του. Και καθώς εκεί πάρα πολύ είχε δυσκολευτεί, πιάνει και ανάβει μια φωτιά και καίει το βιβλίο και λέει: "Προκειμένου να με κάψεις εσύ, σε καίω εγώ να ησυχάσω". Σοφή κίνηση, ο Θεός τον εφώτισε. Κι ας εχάθη το βιβλίο. Το βιβλίο είναι μέσον, η σωτηρία του άνθρωπου είναι σκοπός.

Έτσι, λοιπόν, τον 16ο αιώνα, τον πιο σκοτεινό αιώνα της Τουρκοκρατίας, έζησε, έλαμψε, έδρασε, εθαυματούργησε και εμαρτύρησε η οσία και μάρτυς Φιλοθέη η Αθηναία. Οι γονείς της δεν είχαν παιδί. Η μητέρα της η Συρίγω παρακαλούσε ολόθερμα την Παναγία, επί πολλά χρόνια, χωρίς να χάνει την πίστη της και την ελπίδα της. Παρακαλούσε τη Θεοτόκο Μαρία, «Δος μου και μένα, κυρά Παναγιά, ένα παιδάκι και γω σε σένα θα το χαρίσω». Επέμενε, επέμενε, επέμενε και πάει μια μέρα στην εκκλησία της Παναγίας και προσευχότανε. Κι απ' την πολλή προσευχή και τον κόπο αποκοιμήθηκε και τότε βλέπει να βγαίνει από την εικόνα της Παναγίας ένα φως υπέρλαμπρο και να μπαίνει στην κοιλιά της. Κατάλαβε, σε λίγες μέρες έμεινε έγκυος και σε εννέα μήνες εγέννησε την κόρη που την ονόμασε Ριγούλα ή Ρηγίλλη - η πλατεία Ρηγίλλης είναι η πλατεία της αγίας Φιλοθέης.
Και την εμεγάλωσε με αγάπη, με στοργή και εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Και όταν έφτασε δώδεκα ετών την επάντρεψε με κάποιον κακότροπο και σκληροτράχηλο άνθρωπο. Η αγία δεν το ήθελε αυτό, αλλά έκανε υπακοή στους γονείς της. Λέει, τόσα τράβηξαν οι καημένοι, τόσες προσευχές, τόσους κόπους να με μεγαλώσουν και τώρα να τους πικράνω; Που είναι εκείνοι που εύκολα πικραίνουμε τους γονείς μας; Και λέμε ότι δεν ξέρουν. Ότι δεν καταλαβαίνουν. .. Ε, αυτοί μας έφεραν στην ύπαρξη, λέει ο πατέρας μου ο καημένος, ο γονιός και γουρουνίσια μύτη να έχει, να τον σέβεσαι. Αυτός σε έφερε στον κόσμο με τη βοήθεια, βέβαια, του Θεού.
Έκανε, λοιπόν, η Ριγούλα υπακοή στους γονείς της. Δεν ήθελε να τους θλίψει και να τους στενοχωρήσει. Αυτό είναι χριστιανική καρδιά, αυτό είναι στοργή, αυτό είναι απαλότητα, αυτό είναι ευγένεια ορθόδοξη. Και πέρασε μαζί του τρία ολόκληρα χρόνια. Ήτανε ένα σκέτο μαρτύριο γι' αυτήν. Δεν του κράτησε κακία, προσευχόταν μονάχα στο Θεό ολόθερμα να τον αλλάξει. Όχι να τον πάρει και να τον καταστρέψει, που λέμε εμείς πολλές φορές, να τον εξαφανίσει. «Χριστέ μου, ελέησέ τον, άλλαξέ τον, μεταποίησέ τον». Αλλά εκείνος δεν άλλαζε. Κι ο Χριστός τότε επενέβη, παρενέβη και τον πήρε. Η αγία δεν ευχόταν αυτό. Αλλά ο Χριστός που έβλεπε πως δεν άλλαζε, έκανε αυτό που έκανε.
Εμείς, λοιπόν, να ευχόμεθα αγαθά για όλους, και για τους εχθρούς μας. Βέβαια, είναι μερικοί, οι οποίοι μας ταλαιπωρούν τόσο, ίσως εμείς ταλαιπωρούμε άλλους, που λέμε, «Θεέ μου πάρτον, ή πάρε εμένα. Πως θ' αντέξω, τι θα κάνω;». Και θυμάμαι έλεγε ο γέροντας Πορφύριος, νάχουμε κι αυτή την ευχή, ήταν κάποιος που πήγαινε στο μοναστήρι, και τους ταλαιπωρούσε, τους έβριζε, τους φώναζε, τους αναστάτωνε, τους σύγχυζε. Και τι να κάνουν, κι οι αδελφές κι οι άλλοι που ήταν μαζί, του λένε. «Γέροντα τι να κάνουμε, να καλέσουμε την Αστυνομία, να του κάνουμε μήνυση». «Βρέ έτσι είμαστε οι χριστιανοί, λέει ο γέροντας, άλλο βρε θα κάνουμε, θα πάρουμε τα κομποσκοίνια όλοι, και να κάνουμε προσευχή γι' αυτόν τον άνθρωπο και να πούμε στο Χριστό μας να του δώσει όλα τα καλά. Να μην του στερήσει σε τίποτα, ούτε στη γη, ούτε στον ουρανό». Και επέμειναν ώρα πολλή. Ε, ο άνθρωπος αυτός δεν ξαναήρθε. Ενώ εάν έχουμε μίσος, το μίσος γεννά μίσος. Και το γινάτι βγάζει και μάτι. Είναι υψηλά και δύσκολα αυτά, το καταλαβαίνω. Κάποτε μπορεί να χρειαστεί να φωνάξουμε, σίγουρα, αλλά λέμε ποια πρέπει να είναι η διάθεσή μας. Ποιές πρέπει να είναι οι κινήσεις μας. Τουλάχιστον δεν μπορούμε ούτε να συγχωρήσουμε, ε, ας προσπαθήσουμε λιγάκι να έρθουμε στη θέση του άλλου. Είναι σημαντικό αυτό. Γιατί ο άλλος είναι δέσμιος από τον διάβολο. Είναι όργανο, είναι πιόνι στα χέρια του. Και τον κάνει ότι θέλει. Και χτυπάει και μας. Γι' αυτό πάντοτε πίσω από τον όποιο δυσκολεμένο αδελφό μας και από τον ίδιο τον εαυτό μας, ας βλέπομε τον αρχέκακο, ας βλέπομε εκείνον, ο οποίος είναι ο πατήρ του ψεύδους και ο πατήρ του κακού και της αδικίας, και χρησιμοποιεί τους ανθρώπους πολλές φορές και μας τους αδύνατους ως όργανα του. και να μας καταστρέψει, αλλά και περισσότερο, να πικράνει τον Κύριο. Το βλέπομε και στον εαυτό μας. Αν μισούμε κάποιον και δεν θέλουμε, κοιτάμε να κάνουμε τα πάντα με λόγια και έργα προκειμένου να τον πικράνουμε. Αν κάποιον δεν χωνεύουμε, κι αν κάποιος μας στενοχωρεί και βρεθούμε σε αντιπαράθεση λέμε τις χειρότερες κουβέντες, τις πικρότερες κουβέντες, τις πιο φαρμακερές κουβέντες, που κάνουνε μέγα κακό. Γι' αυτό λέει ο προφήτης Δαυίδ, «εν εμοί εταράχθη η καρδία μου» στον 142ο Ψαλμό. Κράτησα μέσα μου την ταραχή και δεν την έβγαλα προς τα έξω. Πόσο σπουδαίο είναι και πόσο δύσκολο είναι αυτό!
Κάποτε, θα μας μαλώσει πάλι η αγία Φιλοθέη, αλλά κι αυτή σχολείο είχε, και μάλιστα το πρώτο σχολείο θηλέων στον κόσμο, τον 16ο αιώνα εδώ στην Αθήνα, που όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Γι' αυτό και προηγουμένως κάναμε τρισάγιο υπέρ πάντων των διδασκάλων του Γένους, του ορθοδόξου Γένους ημών, κληρικών μοναχών και λαϊκών και υπέρ πάντων των συντελεστών της Παιδείας. Βέβαια, το πρώτο σχολείο θηλέων το έκανε η αγία Φιλοθέη.
Κάποτε ένας τσομπάνης είχε κουμπάρο ένα λύκο. Μύθος είναι, αλλά κρύπτει αλήθειες. Και το βράδυ που τελειώναν τις δουλειές τους, πήγαιναν και κοιμούνταν παρέα στη σπηλιά. Έχουμε όλοι ανάγκη από μια παρέα, από μια συντροφιά, έχομε τον αόρατο Θεό και τους αγίους, αλλά θέλουμε και να βλέπουμε και να ακούμε και να αισθανόμεθα. Πολλές φορές μερικοί αγοράζουν ένα σκυλάκι ή έχουν ένα γατί, καλό κάνει και αυτό, φτάνει να μη γίνεται λατρεία και ξεχνάμε το Θεό και τους ανθρώπους. Χρειάζεται κι αυτό. Άλλωστε το σκυλάκι είναι τόσο φιλότιμο, μας υποδέχεται, ενώ καμιά φορά ο σύντροφος μας μας υποδέχεται ρίχνοντας επάνω μας το γιούκο.
Και μια μέρα εκχύνεται ο λύκος και είχε φάει σκόρδο. Και του λέει το βράδυ ο κουμπάρος του ο τσομπάνης. «Κουμπάρε, βρωμάνε τα χνώτα σου». Του κακοφάνηκε του λύκου. Απλή κουβέντα ήτανε, αλλά οι άνθρωποι είμαστε τόσο εγωιστές -εδώ ο λύκος συμβολίζει, παρομοιάζει άνθρωπο-, τόσο εγωιστές που δεν δεχόμαστε τίποτα, και δεν αντέχουμε τίποτα. Και ο λύκος ελυπήθη σφόδρα και του λέει μια στιγμή, που ήταν πολύ θυμωμένος κι έτοιμος να του χυμήξει, «Πάρε κουμπάρε το τσεκούρι και δώσε μου μια τσεκουριά στην πλάτη». - «Τι λες, κουμπάρε μου, εσένα να χτυπήσω;» -«Χτύπησε με, γιατί αλλιώς θα σε φάω». Τον χτυπάει, έτρεξαν αίματα από την πληγή, και του λέει. Τώρα φύγε κι έλα σ' ένα χρόνο. Νωρίτερα μην έρθεις». Μετά ένα χρόνο έρχεται ο τσοπάνης και του λέει ο λύκος; -«Για κοίταξε την πλάτη μου, τι βλέπεις;» -«Τίποτα», -«θυμάσαι που μ' έχεις χτυπήσει;» -«Μάλιστα». - «Τώρα τίποτα, μια μικρή αμυχή, τίποτα». -«Ε, η πληγή που μου κάνες με το τσεκούρι πέρασε, η πληγή που μου κάνες με την κουβέντα σου δεν πέρασε». Γι' αυτό όσο μπορούμε, ας προσέχουμε.
Βέβαια, ισχύει καμιά φορά και αυτό που έλεγε ο εθνικός μας ποιητής. Τι έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός, η μεγάλη και υπέροχη αυτή ψυχή; «Έχω εύκολο το χείλος, άλλ' όχι κακή την καρδιά». Καμιά φορά εύκολα μιλάμε, λέμε ότι τύχει κι άμα είμαστε οργισμένοι τα λέμε και όλα, αλλά μετά από λίγο μας περνάει, μας αφήνει εκείνη η φούρια, η οργή, το κακό.
Ή καμιά φορά είναι και το νευρικό σύστημα αδύνατο, η ψυχή αδύνατη αλλά δεν είναι κακή. Γιατί υπάρχουν και μερικοί που είναι gentleman άλλ' έχουνε κακία μέσα, μπορεί ποτέ να μη βρίσουν και να μη φωνάξουν και να μη μαλώσουν, αλλά μέσα το κρατάνε. Για παράδειγμα ο Πέτρος κι ο Ιούδας. Ο Πέτρος πάντοτε ξέφευγε. Ότι ήθελες έλεγε, αρνήθηκε και το Χριστό στο τέλος, τάκανε μούσκεμα, μια φορά βυθίστηκε και στη θάλασσα στην τρικυμία, ο Ιούδας είχε συμπεριφορά gentleman. Κύριος με τα όλα του. Κι όμως εκείνος επρόδωσε το Χριστό. Ο Πέτρος παρόλες τις αδυναμίες που είχε και τις δυσκολίες σώθηκε και βγήκε πρωτοκορυφαίος και έφερε στην Εκκλησία τους Εβραίους, κυρίως, και ο απόστολος Παύλος τους εξ εθνών, την περιτομή και την ακροβυστία. Γι' αυτό και τους έχει μαζί η Εκκλησία και τους γιορτάζει μαζί και κρατάνε την Εκκλησία στα χέρια τους, ο ένας τα έθνη και ο άλλος τους Ιουδαίους έφερε στην Εκκλησία. Και γίναμε όλοι μας ένα. Η ενότητα της πίστεως, η ενότητα της Ορθοδοξίας, η ενότητα της ζωής.
Και θυμάμαι πάλι το γέροντα, εκεί στο 5ο κεφάλαιο των Πράξεων, που εφόνευσε δια λόγου ο Πέτρος τον Ανανία και την Σαπφείρα. Με το χτήμα που αγόρασαν και ήθελαν να κάνουν και εφφέ, κράτησαν και μερικά χρηματάκια οι καημένοι, τι να κάνουν, δεν μπορούσαν να τα δώσουν και όλα. Και να φανούμε και καλοί και νάχουμε και δυό δεκάρες στην άκρη. Αδυναμία, αλλά ανθρώπινο ήταν. Και τι έκανε ο Πέτρος. Τους φόνευσε και τους δύο. Διαβάστε το 5ο κεφάλαιο των Πράξεων. Και έλεγε ο γέροντας Πορφύριος, θυμάμαι μια φορά εκεί. «Πως έγινε αυτό ρε παιδί μου; Άκου, λέει, να σκοτώσει τους ανθρώπους για λίγα χρήματα.» Αλλά έτσι ήταν ο Πέτρος, ορμητικός, παρορμητικός, θυελλώδης, σάρωνε. Αλλά, τι ωραίο βιβλίο η Αγία Γραφή!
Έχει ειλικρίνεια και τα λέει όλα. Τι θέλει να δείξει και η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη; Ότι ο άνθρωπος είναι άρρωστος, τρελός, διχασμένος, χαμένος και τι θέλει να δείξει ακόμη. Ότι χρειάζεται ιατρό. Βέβαια, χρειάζεται ιατρό. Γι' αυτό και ο Χριστός πήγαινε με τους αμαρτωλούς και τους τελώνες κι έτρωγε και τους εδίδασκε, και με το παράδειγμα του και με την αγάπη του και με τα ιερά του και θεόπνευστα λόγια. Κι οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι τι κάνανε; Τον κατηγορούσαν και μάλιστα πίσω του και εγόγγυζαν. Δεν είχανε τη λεβεντιά, ας πούμε, να τα πούνε μπροστά του γιατί θα παίρνανε την απάντηση απ' τον Κύριο. Έτσι είπε ο Χριστός κάποια στιγμή ότι δεν έχουν ανάγκη οι υγιαίνοντες, αλλά οι κακώς έχοντες έχουν ανάγκη ιατρού. Γι' αυτό να χαιρόμεθα και να καταχαιρόμεθα και την Παλαιά και κυρίως την Καινή Διαθήκη. Με τόση ειλικρίνεια, με τόση αμεσότητα, με τόση ευθύτητα μας μιλάει, δε μας κρύβει τίποτε, φανερώνει το δράμα του ανθρώπου, την αδυναμία του ανθρώπου, τα πάθη του ανθρώπου, αλλά και το μεγαλείο του Θεού. Και τη θυσία του θεανθρώπου, και την Ανάστασή του και την Ανάληψή του και όλα όσα έκαμε και κάμνει για μας. Γι' αυτό να διαβάζομε όσο μπορούμε την Αγία Γραφή και, μάλιστα, την Καινή Διαθήκη. Έλεγε πάλι ο γέροντας Πορφύριος. θυμάμαι: «Όποιος διαβάζει όρθιος την Καινή Διαθήκη και κυρίως τα Ευαγγέλια, την ώρα εκείνη κάνει και λατρεία και προσευχή και μελέτη των Γραφών και ό,τι άλλο ωραίο. Και πολλές φορές χωρίς να το καταλα-βαίνει».
Και μάλιστα, διαβάζοντας το Γεροντικό, ήταν κάποιος όσιος, ο οποίος μελετούσε την Παλαιά Διαθήκη, που είναι η κυοφορία του Χριστού και όχι το βιβλίο των Εβραίων, που λένε μερικοί που δεν ξέρουν οι καημένοι. Η Παλαιά Διαθήκη δεν είναι των Εβραίων, είναι των χριστιανών. Εκείνοι σταύρωσαν και απέρριψαν το Χριστό, είναι το βιβλίο της Εκκλησίας, είναι το βιβλίο των χριστιανών, γι' αυτό και το πρώτο βιβλίο στη λατρεία της Εκκλησίας πριν γραφτεί η Καινή Διαθήκη ήταν η Παλαιά Διαθήκη. Οι Ψαλμοί και Σολομών και ό,τι άλλο. Όπως και σήμερα έχουμε παλαιο-διαθηκικά αναγνώσματα και μάλιστα στη μεγάλη Τεσσαρακοστή, στην Προηγιασμένη και στον Όρθρο και σε μερικούς εσπερινούς άλλους. Λοιπόν, διάβαζε ο όσιος την Παλαιά Διαθήκη, την κυοφορία του Χριστού μας. Άκουσε κάποιον άλλον, άκουσε να υποτονθορύζει, επαναλαμβάνοντας χαμηλά τα ίδια τα ρήματα. Και του λέει ο γέροντας που ήταν φωτισμένος, «Τι κάμνετε εκεί, τι διαβάζετε, τι λέτε;» «Την Παλαιά», του απαντά. Και ο γέροντας του λέει στη συνέχεια, «Την Καινήν δεν γνωρίζετε;» Και μόλις είπε έτσι, ο δαίμονας έγινε άφαντος. Φανταστείτε τη δύναμη του Ευαγγελίου. Τη δύναμη της Καινής Διαθήκης που πολλές φορές την αφήνομε και γεμίζει σκόνες στη βιβλιοθήκη μας ή όπου αλλού. Και έρχονται οι Ευαγγελικοί και όποιοι άλλοι και μας κάνουν τους ξύπνιους, μαθαίνουν και ρητά απ' έξω, τα διαστρέφουν και μας προσφέρουν τροφή. Ενώ έχομε εμείς το Ευαγγέλιο, ερμηνευμένο απ' τους Πατέρες της Εκκλησίας, γιατί το Ευαγγέλιο είναι βιβλίο της Εκκλησίας και το ερμηνεύει η ίδια η Εκκλησία με το ίδιο Άγιο Πνεύμα που το κατέγραψε. Πρέπει να τα προσέχουμε αυτά τα πράγματα. Γι' αυτό και πάνω στην άγια Τράπεζα βάζομε μόνο το Ευαγγέλιο και τον άγιο άρτο.
Η θεία λειτουργία είναι ακριβώς δύο πράγματα: η λειτουργία των κατηχουμένων, η μισή είναι κατήχηση, το Ευαγγέλιο, με αποκορύφωμα το κήρυγμα, και το άλλο μισό είναι η προσφορά του σώματος και του αίματος του Χριστού μας, η λειτουργία των πιστών. Αυτό είναι η θεία λειτουργία: η ζωή του Χριστού όλη. Γι' αυτό και κάνει μέγα καλό το να συμμετέχουμε στη θεία λειτουργία, όσο μπορούμε. Οι παλαιότεροι τρέχανε οι καημένοι. Και επί Τουρκοκρατίας δεν είχανε και πολλές εκκλησίες και πολλούς λειτουργούς, ήτανε και ο κίνδυνος των Τούρκων και τρέχανε στα εξωκκλήσια, στις ερημιές και όπου αλλού γινόταν θεία λειτουργία. Και δω παλαιότερα με τον παπά-Πλανά, τον μακαριστό και άγιο, γινόταν θεία λειτουργία κάθε μέρα και έτρεχαν πολλοί, όσο μπορούσαν. Τι σημαίνει αυτό; Ότι προκύπτει μέγα καλό από τη θεία λειτουργία και ευχαριστώ και όλους εσάς που κάθε Παρασκευή που έχουμε θεία λειτουργία από το πρωί έρχεστε εδώ με τόση προθυμία και περισσότερη και πριν από τον παπά. Τι ωραίο είναι αυτό!
Ξέρετε, παλαιότερα στην εκκλησία πρώτα πήγαινε ο λαός και μετά ο κλήρος, και έπαιρναν το Ευαγγέλιο από το σκευοφυλάκιο και τα άλλα σκεύη και "έκαναν είσοδο". Γι' αυτό και η μικρά είσοδος είναι είσοδος των ιερέων στον ναό. Σήμερα έχει αλλάξει. Έρχεται πρώτος ο ιερεύς και περιμένει τους πιστούς και κάνει και όρθρο, καλά είναι όλα αυτά. Λοιπόν, εγκάρδια σάς ευχαριστώ πραγματικά.
Η άγια λοιπόν, Φιλοθέη έμεινε τρία χρόνια με αυτόν τον ταλαίπωρο άνθρωπο και ύστερα τον πήρε ο Κύριος. Και μετά τη ζητούσαν πάλι εις γάμου κοινωνίαν, αλλά ηρνείτο. Και οι γονείς της έζησαν δέκα χρόνια ακόμη, δεν τους άφησε, δεν έκαμε αυτό που ήθελε. Δεν ήθελε να τους στενοχωρήσει τους καημένους. Απέτυχα, σου λέει, στο γάμο, να τους φύγω κιόλας, δεν είχαν και παιδί τόσα χρόνια, να μείνουν μόνοι, κρίμα είναι. Γι' αυτό είπε, «Θεέ μου, θα περιμένω». Μεγάλη υπόθεση να περιμένει κανείς. Μεγάλη υπόθεση να ξέρει να περιμένει κανείς. Και περίμενε. Κι όταν έφυγαν, τότε έγινε μοναχή στο σπίτι αρχικά. Της παρουσιάστηκε ο άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος και της είπε να φύγει, να χτίσει εκκλησία και μοναστηράκι, εκεί που είναι σήμερα η Αρχιεπισκοπή Αθηνών, επί της ομωνύμου οδού, της αγίας Φιλοθέης. Κι είναι και ο ναός του αγίου Ανδρέου εκεί. Παρουσιάζεται ο άγιος Ανδρέας, πολύ μεγάλος απόστολος και απόστολος των Ελλήνων μετά τον Παύλο. Και έφτιαξε σιγά σιγά τον ναό, τα κελλάκια και άρχισαν και πήγαιναν πολλές νέες των Αθηνών, κάπου διακόσιες, και έγινε ένα ολόκληρο συγκρότημα. Έφτιαξε μετά και σχολεία. Όπου δίδασκαν και γράμματα αλλά και τέχνες, υφαντική, κέντημα, ραπτική και ό,τι άλλο. Έφτιαξε και ξενώνα, έφτιαξε και γηροκομείο, τι έκανε δηλαδή η αγία Φιλοθέη; Έφτιαξε μια νέα Βασιλειάδα στην Αθήνα. Και τα διηύθυνε όλα κατά τρόπο σοφό και συνετό και αποδοτικό. Και πραγματικά, έλαμψε αυτό που έκανε η αγία και διεδόθη. Έφτιαξε και μετόχια, ένα στα Πατήσια που είναι ο άγιος Ανδρέας -που σήμερα είναι ο ηρωικός παπάς ο π. Γαβριήλ με τους συνεργάτες του-, έφτιαξε στην Καλογρέζα πάλι μοναστηράκι, έφτιαξε κι ένα ωραίο πηγάδι στο Ψυχικό, για να πίνουν οι διαβάτες που περνούν και να υφίστανται ψυχικό καλό, ή και να συγχωρούν και τους γονείς της.
Αλλά όλα αυτά εξόργισαν κάποια φορά τους κατακτητές. Και μάλιστα, έκρυβε και κοπέλες που τις κυνηγούσαν οι Τούρκοι να τις πάρουν για τα χαρέμια τους. επειδή ήταν ωραίες κ.λπ. Και άλλες κατατρεγμένες που έρχονταν απ' όποιο μέρος της "Ελλάδος τις έκρυβε η αγία με κίνδυνο της ζωής της. Κάποια φορά το έμαθαν οι Τούρκοι και την πήραν μέσα. Την δίκασαν, την καταδίκασαν εις φυλάκισιν και η αγία μπήκε στη φυλακή. Και είχε χαρά. Λέει: «Για σένα Χριστέ μου όλα αυτά. Και είναι και λίγα. Εσύ υπέστης τα πάντα για μένα. Σ' ευχαριστώ που μου το κάνες, μεγάλη σου η χάρις». Αλλά πίσω. Όπως και για την Ταβιθά που ανέστησε ο απόστολος Πέτρος οι προσευχές των μοναχών και των τροφίμων και των ευεργετούμενων και των μαθητών και μαθητριών έφθαναν μέχρι τον ουρανό. Και εφώτισαν τους άρχοντες της πόλεως τους Έλληνες και πήγαν λοιπόν στον Διοικητή και τον παρεκάλεσαν να αφήσει ελευθέρα την αγία. Και την άφησε. Και η άγια, μήπως φοβήθηκε; Όχι. Μήπως υπέστειλε τη σημαία του αγώνος; Όχι. Συνέχισε με μεγαλύτερο ζήλο. με περισσότερη αγάπη. Και έκαμε το θεϊκό έργο της. Μεταμόρφωσε την Αθήνα και την περιοχή, κι είχε και ξενώνα, όχι μόνο να φιλοξενεί απλώς τους ξένους και περαστικούς και διαβάτες και έχοντας ανάγκη, αλλά ήθελε και αυτούς να ωφελεί στα μαύρα εκείνα χρόνια και να παίρνουν και εκείνοι πέντε καλά και να τα μεταφέρουν μετά στον τόπο τους. Τι ωραίο είναι αυτό!
Ο χριστιανός πρέπει να είναι μεταδοτικός. Και γράφει κάπου ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «... ουδέν ψυχρότερον χριστιανού ετέρους μη σώζοντος». Τίποτα δεν είναι ψυχρότερο από το χριστιανό που δε σώζει άλλους. Καταλάβατε; Επηρεάζουμε τους άλλους με το παράδειγμα μας, με την αγάπη μας, με τα λεγόμενα μας, με την προσευχή μας, με την ταπείνωση μας. με την υπομονή μας, και με όλους τους τρόπους που προσφέρει η Εκκλησία και η ζωή. Επηρεάζουμε τους άλλους. Οι Τούρκοι το 'μαθαν κι αυτό. Της λένε, που θα πας, ρε κυρά, θα σε πιάσομε και θα σε κάνομε κομματάκια, τα' αλατιού στο ξύλο και μετά κομματάκια. Εκείνη, λοιπόν, στα 1588, 2 προς 3 του μηνός Οκτωβρίου που είναι η μνήμη του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, άλλου πολιούχου Αθηνών, έκανε αγρυπνία στο εκκλησάκι στα Πατήσια. Και κει μπήκαν μέσα οι Τούρκοι, έσπασαν τις πόρτες και την άρχισαν στο ξύλο. Την άφησαν σχεδόν πεθαμένη. Νόμισαν ότι όντως απέθανε και την παράτησαν και έφυγαν. Πήγαν μοναχές και άλλοι, τη βοήθησαν, τη μετέφεραν στο άλλο μετόχι, στην Καλογρέζα, και εκεί την περιποιήθηκαν, την φρόντισαν, αλλά οι πληγές ήταν μεγάλες και σοβαρές και δεν επουλώνονταν εύκολα, γι' αυτό πέρασε κάμποσος καιρός, λίγοι μήνες, και η άγια παρέδωκε το πνεύμα σαν αύριο, 19 Φεβρουαρίου του 1589, πριν 509 χρόνια. Παρέδωκε το πνεύμα στον Κύριο μαρτυρικώς, άλλ' άφησε μέγα έργο, που το συνέχισαν εκείνοι κι εκείνες που τη διεδέχθησαν.
Και πριν τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, στάθηκε και κείνη ένας ισαπόστολος, ένας Ιεραπόστολος, ένας φωτιστής των σκλαβωμένων Ελλήνων και των υπολοίπων. Ακόμη και Τούρκοι την αγαπούσαν και την άκουγαν. Και θαύματα είχε κάνει, και δαιμόνια έβγαζε και τόσο μεγαλείο είχε, δεν θέλω να πω τα κατά πλάτος του βίου της άγιας -υπάρχουν, μπορούμε να τα διαβάσουμε- εμείς εδώ λέμε λίγα. Μεγάλη η χάρη λοιπόν της αγίας. Έφυγε λοιπόν για τους ουρανούς και σε λίγο το Πατριαρχείο την κατέταξε με τους αγίους. Και μάλιστα εδώ ήταν μια ωραία κίνηση και μια σοφή πράξη του Πατριαρχείου. Την αναγνώρισε ως όσια μητέρα. «Μνήμη της οσίας μητρός ημών Φιλοθέης», ενώ ήτο και μάρτυς. Γιατί δεν έβαλε «μάρτυς»; Γιατί θα εξόργιζε αυτούς που της επέβαλαν το μαρτύριο, τους Τούρκους. Σοφά φερομένη η Εκκλησία - είμαστε φρόνιμοι "ως οι όφεις". Τι ωραία που το λέει το Ευαγγέλιο! Την ονόμασε οσία μόνο η Εκκλησία, ενώ ήτανε και μάρτυς. Και μετά την απελευθέρωση βάλαμε και τον άλλον, τον επίζηλο τίτλο της, της μάρτυρος. Γι' αυτό λέμε, «της οσίας και μάρτυρος ή όσιο-μάρτυρος Φιλοθέης της Αθηναίας, της πολιούχου». Που άφησε εδώ το έργο της, το οποίο συνεχίστηκε όλα τα χρόνια της δουλείας. Και πρόσφερε τα φώτα της ελληνοχριστιανικής παιδείας και της Ορθοδοξίας σε όλους εκείνους, οι οποίοι τα χρειάζονταν, τα ζητούσαν και τα επιθυμούσαν.
Σ' ένα χρόνο έγινε ανακομιδή και το ιερό λείψανο της βγήκε ακέραιο και ευωδίαζε και θαυματουργούσε. Έβαλαν λοιπόν το λείψανο στο ναΐδριο του αγίου Ανδρέου και το είχαν εκεί μες στο άγιο βήμα, το προσκυνούσαν, το είχαν κέντρο αναφοράς και πήγαιναν και έπαιρναν δύναμη, αισιοδοξία, την ευχή της αγίας και το θάρρος της και το μεγαλείο της. Όσο μπορούσε και όσο ο καθένας χρειαζόταν, κι έβγαιναν μετά δυνατοί και ικανοί να συνεχίσουν τη σκλαβιά και να συνεχίσουν τον αγώνα της σωτηρίας. Να συνεχίσουν δηλαδή, και την υπομονή στη σκλαβιά και τον αγώνα για τη σωτηρία τους. Και μείς την έχομε την αγία σε περίλαμπρη θέση: το ιερό σκήνωμα και λείψανο της στον μητροπολιτικό ναό των Αθηνών, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Μπαίνοντας μέσα είναι δίπλα μας. Όπως δίπλα είναι και το λείψανο του ιερομάρτυρος Γρηγορίου του Ε' , του οικουμενικού πατριάρχου, εκείνου που μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη έφτιαξαν την Επανάσταση του '21.
Γι' αυτό και τόση μανία των εχθρών της πατρίδος και της πίστεως εναντίον του πατριάρχου Γρηγορίου. Προδότης, ποιος; Εκείνος που κάθησε και απαγχονίστηκε για το λαό, για να μη σφαγεί ο κοσμάκης, εκείνος που πήρε από το Ρήγα Φεραίο την Εταιρεία και την παρέδωκε στους Φιλικούς "για να μη χαθεί", όπως γράφει ο μεγάλος Μακρυγιάννης. Γιατί σήμερα υπάρχει και μία σύγχυση, αδελφοί μου. Πολλοί και διάφοροι λένε ό,τι θέλουν, εμείς ν' ανατρέχουμε στις πηγές της Εκκλησίας και της πατρίδος μας, και να ευγνωμονούμε εκείνους, οι οποίοι τα έδωσαν όλα για την πίστη και για το Γένος, και τη ζωή τους και τα πάντα, και γι' αυτό αναστήθηκε η Ελλάς, συντηρήθηκε και τετρακόσια χρόνια μες στην Τουρκοκρατία και βγήκε στο γλυκοχάραμα του 1821, που είναι η ανάστασις του Γένους μας, η ανάστασις της Ελλάδος μας.
Ας έχουμε την ευχή της αγίας μητρός ημών και μάρτυρος Φιλοθέης της Αθηναίας. Ας προστατεύει, όπως ακούσαμε και στους ύμνους ετούτο το άστυ, το κλεινόν παλαιά άστυ και σήμερα το "κλινών". Λοιπόν, και ας μας προστατεύει και περισσότερον την νεολαία μας, τα παιδιά μας, που τόσο δύσκολα ευρίσκονται, εκείνη ας τρέχει παντού, ας σκεπάζει παντού και ας προστατεύει και ας προσεύχεται. Και όταν περνάμε από την Μητρόπολη, ας μπαίνουμε να προσκυνάμε τιμητικά το λείψανό της το άγιο και να παίρνομε την ιερή της ευχή.

gonia.gr