Μικρή Παράκληση — Ὠδές γ΄ και δ΄ Διάσωσον.... Eπίβλεψον....

Διάσωσον, 

από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε...

Και νυν και αεί…

.

Χαλεπαίς αρρωστίαις, και νοσεροίς πάθεσιν, 

εξεταζομένω, Παρθένε, συ μοι βοήθησον,

των ιαμάτων γαρ, ανελλιπή σε γινώσκω,

θησαυρόν, Πανάμωμε, τον αδαπάνητον. 

.

Διάσωσον, 

από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε,

ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν,

ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν.

.

Eπίβλεψον,

εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, 

επί την εμήν χαλεπήν τού σώματος κάκωσιν, 

και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. 

.

 

   Κάθισμα  Ήχος β' Τα άνω ζητών

 .

Πρεσβεία θερμή, και τείχος απροσμάχητον,

ελέους πηγή, τού κόσμου καταφύγιον,

εκτενώς βοώμεν σοι, Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον,

και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς,

η μόνη ταχέως προστατεύουσα. 

.

Ωδή δ’ Ειρμός

.

Εισακήκοα, Κύριε,

της οικονομίας σου το μυστήριον,

κατενόησα τα έργα σου,  

και εδόξασά σου την θεότητα.

.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

.

Των παθών μου τον τάραχον,

η τον κυβερνήτην τεκούσα Κύριον,

και τον κλύδωνα κατεύνασον,

των εμών πταισμάτων, Θεονύμφευτε.

.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

.

Ευσπλαγχνίας την άβυσσον,

επικαλουμένω της σης παράσχου μοι,

η τον εύσπλαγχνον κυήσασα,

και Σωτήρα πάντων, των υμνούντων σε. 

.

Δόξα Πατρί…

.

Απολαύοντες, Πάναγνε,

των σων δωρημάτων ευχαριστήριον,

αναμέλπομεν εφύμνιον,

οι γινώσκοντες σε Θεομήτορα.

.

christopherklitou

Μικρή Παράκληση — Ὠδές ἅ΄ και γ΄ ✲ Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Παναγία Ιεροσολυμίτισσα

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ὠδή ἅ'
 ...
Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, 
προς σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών. 
Ώ Μήτερ του Λόγου και Παρθένε, 
των δυσχερών και δεινών με διάσωσον.
.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
.

Παθών με ταράττουσι προσβολαί,
πολλής αθυμίας, εμπιπλώσαι μου την ψυχήν,
ειρήνευσον, Κόρη, τη γαλήνη,
τη του Υιού και Θεού σου, Πανάμωμε.
.

Δόξα Πατρί…
.

Σωτήρα τεκούσαν σε και Θεόν,
δυσωπώ, Παρθένε, λυτρωθήναι με των δεινών,
σοι γαρ νυν προσφεύγων ανατείνω,
και την ψυχήν και την διάνοιαν.  
.

Και νυν και αεί…
.

Νοσούντα το σώμα και την ψυχήν,
επισκοπής θείας, και προνοίας της παρά σου,
αξίωσον, μόνη Θεομήτορ,
ως αγαθή αγαθού τε λοχεύτρια.

 Ωδή γ' Ειρμός

.
[Ουρανίας αψίδος, οροφουργέ Κύριε,
και της Εκκλησίας δομήτορ, συ με στερέωσον,
εν τη αγάπη τη ση, των εφετών η ακρότης,
των πιστών το στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε.]
.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
.

Προστασίαν και σκέπην, ζωής εμής τίθημι,
Σε, Θεογεννήτορ, Παρθένε, συ με κυβέρνησον,
προς τον λιμένα σου, των αγαθών η αιτία,
των πιστών το στήριγμα, μόνη πανύμνητε.
.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
.

Ικετεύω, Παρθένε, τον ψυχικόν τάραχον,
και της αθυμίας την ζάλην διασκεδάσαι μου,
συ γαρ, Θεόνυμφε, τον αρχηγόν της γαλήνης, 
τον Χριστόν εκύησας, μόνη πανάχραντε.

.
Δόξα Πατρί…
.

Ευεργέτην τεκούσα, τον των καλών αίτιον,
της ευεργεσίας τον πλούτον, πάσιν ανάβλυσον,
πάντα γαρ δύνασαι, ως δυνατόν εν ισχύϊ,
τον Χριστόν κυήσασα, Θεομακάριστε.  
 ... 

Υπερηφάνεια - Αλαζονεία

«Η μεγαλύτερη αρρώστια είναι η υπερηφάνεια,

η οποία μας μετέφερε από τον παράδεισο στη γη

και από τη γη προσπαθεί να μας πάει στην κόλαση»

Γέρων Παΐσιος

Το πανέρι με τα σταφύλια

Μια φτωχιά γυναίκα περνούσε κάποτε δίπλα από ένα αμπέλι γεμάτο σταφύλια. -Πως θα ‘θελα να είχα ένα τσαμπί απ’ αυτά!
.

ήθελα να σου διαλέξω μερικά καλά.

Εκείνη τη στιγμή, περνά ο νοικοκύρης του αμπελιού. Τη χαιρετά και της λέει:
-Κυρούλα, θα ‘θελες κανένα σταφύλι;

Και στην καταφατική απάντηση της, χώθηκε μέσα στ’ αμπέλι για να κόψει.

Η γυναίκα περίμενε. Πέντε, δέκα λεπτά, ένα τέταρτο πέρασαν, χωρίς ο αμπελουργός να φανεί.

Βαρέθηκε λοιπόν να τον περιμένει και με την ιδέα πως ο άνθρωπος την είχε ξεχάσει, ξεκίνησε να φύγει.

Μα να! Την ίδια στιγμή, φορτωμένος ένα πανέρι με διαλεχτά σταφύλια, φαίνεται μπροστά της και της λέει χαμογελώντας: 

-Με συμπαθάς που άργησα. Μα ήθελα να σου διαλέξω μερικά καλά.

Πολλές φορές, στην προσευχή μας, ζητάμε από τον Κύριο κάτι.

Και μην παίρνοντας άμεση απάντηση, θαρρούμε πως ο Θεός αδιαφορεί για μας. 

Αλλά, μετά από λίγο καιρό, η απάντηση του έρχεται, πλούσια και ευλογημένη, όσο δεν μπορούσαμε να τη φανταστούμε. Και μας πιάνει τότε ντροπή για την ολιγοπιστία μας.

Ο Θεός είχε αργήσει, γιατί ήθελε να γεμίσει το πανέρι των ευλογιών του, πριν το προσφέρει στη ψυχή, που ζητούσε ένα μόνο τσαμπί.
.

πηγή: aoratigonia

ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ – ΜΗΝ Αυτοκτονείς !

«Ἐγώ πατήρ, ἐγώ ἀδελφός, ἐγώ νυμφίος, ἐγώ οἰκία, ἐγώ τροφή, ἐγώ ἱμάτιον, ...πᾶν ὅπερ ἄν θέλῃς ἐγώ· μηδενός ἐν χρείᾳ καταστῆς...
Ἐγώ καί φίλος... μόνον οἰκείως ἔχε πρός ἐμέ.
Ἐγώ πένης διά σέ·
καί ἀλήτης διά σέ· ...
Πάντα μοι σύ καί ἀδελφός, καί συγκληρονόμος, καί φίλος, καί μέλος. Τί πλέον θέλεις;» (ἁγ. Ἰω. Χρυσο., τ. ΙΒ΄, σελ. 35, ΕΠΕ 1979)

Τα παραπάνω θεόπνευστα λόγια βάζει ο...
ἱερός Χρυσόστομος στό στόμα τοῦ Χριστοῦ μας. Τόσο ἐπίκαιρα ὅσο ποτέ ἄλλοτε!

Γι᾿ αὐτό λοιπόν μήν ἀπελπίζεσαι! 

Μήν αὐτοκτονεῖς!

Μήν τούς κάνεις τή χάρη!

Μετασχημάτισε τήν δυσκολία σέ εὐκαιρία... 
Ζῆσε, γιά νά ἀγωνισθεῖς γιά τή δικαιοσύνη καί τήν Ἀλήθεια· γιά τήν οἰκογένειά σου, τόν συνάνθρωπό σου. 
Καί παράλληλα μέ τούς κοσμικούς ἀγῶνες, ἀγωνίσου καί γιά τή δική σου καί τή δική τους προσωπική σωτηρία, κοντά στόν Χριστό, διά τῆς ὑπομονῆς καί τῆς δοξολογίας ἀκόμα καί στά δύσκολα.

Ἀκόμη καί ἄν δέν καρποφορήσουν οἱ ἀγῶνες σου γιά κοινωνική δικαιοσύνη, τίποτα δέν μπορεῖ νά ἐμποδίσει τήν πνευματική σου καρποφορία.

Μήν ξεχνᾶς πώς ἡ πνευματική χαρά ὑπερτερεῖ, καί δέν προϋποθέτει τήν ¨ὑλική¨ χαρά.

Ὁ Ἀπ. Παῦλος κατά τή θαυματουργική ἀπελευθέρωσή του ἀπό τίς ἁλυσίδες τοῦ δεσμωτηρίου ἀπέτρεψε τόν ἔντρομο δεσμοφύλακα ἀπό τήν αὐτοχειρία, καί ἔτσι ἐκεῖνος ὄχι μόνο κέρδισε νά μείνει στήν ἐπίγεια ζωή, ἀλλά νά λάβει καί τήν ἐπουράνια, βαπτιζόμενος μαζί μέ τήν οἰκογένειά του. (Πράξ. ιστ΄, 26-33).

Σκέψου ἐπίσης πώς ἀκόμα καί ὁ προδότης Ἰούδας, ἄν εἶχε δεχθεῖ νά μετανοήσει καί νά ζητήσει συγχώρηση, θά τήν εἶχε λάβει, ἀντί τῆς αἰωνίου κολάσεως πού σύμφωνα μέ τήν Ἐκκλησία περιμένει κάθε αὐτόχειρα.
Πόσο μᾶλλον αὐτό ἰσχύει καί γιά σένα πού δέν βαρύνεσαι ἀπό τά δικά του κρίματα.

Σέ καμιά περίπτωση μήν καταφύγεις στήν αὐτοχειρία.

 Ἀντί νά σέ ἀπαλλάξει ἀπό τά προβλήματά σου, «φορτώνει» ἐσένα μέ αἰώνια κόλαση, καί τούς δικούς σου ἀνθρώπους μέ θλίψη, τύψεις, ὀργή καί ντροπή.

Σέ κάθε περίπτωση μή διανοηθεῖς ὅτι ἡ ὕπαρξή σου ἀποτελεῖ βάρος στούς γύρω σου. 

Διότι ἀκόμη κι᾿ ἄν μέ θυσίες ἀναγκάζονται νά σέ ὑπηρετοῦν καί νά σέ βοηθοῦν, χάρη σέ ἐσένα κερδίζουν αἰώνια σωτηρία. 

Βάρος εἶσαι μόνο στούς δυνάστες τῆς Νέας Τάξης.

Μήν ἀπελπίζεσαι! 

Νά ἐλπίζεις, νά ἀγαπᾶς καί νά πιστεύεις: 

«Ἐλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, σκέπη μου τό Πνεῦμα τό Ἅγιο».

 Ὁ Χριστός, ἡ Παναγία καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι εἶναι πάντοτε κοντά μας.

δέν παραβιάζουν ὅμως τήν ἐλευθερία μας· 

ὅταν τούς ἀναζητοῦμε, μᾶς ἀκοῦν καί μεριμνοῦν τά κάλλιστα γιά τή σωτηρία μας. 

Σκέψου το!

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
Από το Ορθόδοξο Παρατηρητήριο.

Δημοσιεύθηκε από Άκης

Ηθοποιοί ομολογούν την πίστη τους στον Θεό

Δύο νέοι δημοφιλείς ηθοποιοί ομολογούν δημόσια σε συνεντεύξεις τους τη βαθιά τους πίστη στον Θεό, το συχνό  εκκλησιασμό τους και την ανάγκη της εξομολόγησης.

Άρης Σερβετάλης

«Πιστεύω στον Θεό. Ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος ως λατρευτικό όν κι έχει το χάρισμα να αναρωτιέται για τα έξω από αυτόν. Πιστεύω στην Ορθοδοξία γιατί είναι η απόλυτα αναρχική θρησκεία. Γιατί σου λέει πως ο,τιδήποτε θέλεις να πεις στον άλλο πρέπει να το πεις πρώτα στον εαυτό σου. Αντί, για παράδειγμα, να σπάσεις μία βιτρίνα, πρέπει να σπάσεις πρώτα το καθεστώς που έχεις εσύ μέσα σου. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Νομίζω ότι μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε στη ζωή μας και χωρίς Θεό είναι πολύ δύσκολα».

Τι είναι για σένα Θεός;

«Είναι ο Κατασκευαστής μου. Αυτός που μου δίνει αγάπη, που με κάνει να βλέπω τα πράγματα με αισιοδοξία, που μου έχει δώσει τη δυνατότητα να βλέπω τον κόσμο με έναν άλλο τρόπο, να φωτίζεται διαφορετικά η καθημερινότητά μου».

Στην Εκκλησία πηγαίνεις;

«Πηγαίνω συχνά. Πηγαίνω και όταν το έχω ανάγκη και όταν δεν το έχω. Είναι μέρος της ζωής και της καθημερινότητάς μου, όπως το να πλένω τα δόντια μου όταν ξυπνώ το πρωί».

Νίκος Άναδιώτης

Κάθε Κυριακή πηγαίνει στην εκκλησία και εξομολογείται μία φορά το μήνα: «Πηγαίνω σχεδόν μία φορά το μήνα ή ίσως και πιο συχνά αν αισθανθώ την ανάγκη να το κάνω. Η πρώτη φορά που πήγα να εξομολογηθώ ήταν στην εφηβεία. 
Μεγαλώνοντας κάπου χάθηκα σε ερωτήματα σχετικά με το τι είναι θρησκεία, γιατί λειτουργούν έτσι οι κληρικοί, αλλά στα είκοσι πέντε μου αισθάνθηκα την ανάγκη να ξαναπάω». «Δεν μου άρεσε ο τρόπος της ζωής μου. Δεν με οδηγούσε κάπου. Δεν με άφηνε να προοδεύσω, και έτσι πήγα σε πνευματικό. Για να εμπιστευτείς τον ψυχισμό σου πρέπει να βρεις τον κατάλληλο πνευματικό. 
Ο πατέρας Ιωάννης μου άλλαξε όλη μου τη ζωή, βάζοντάς με στη διαδικασία να γίνω καλύτερος άνθρωπος, να αποβάλω το εγώ μου. Μέχρι τότε θεωρούσα ότι τα κάνω όλα καλά και δεν σκεφτόμουν τίποτε άλλο πέρα από εμένα. Παλιά ήθελα να κάνω λεφτά, να γίνω πλούσιος. Σήμερα θέλω να είμαι αξιοπρεπής και να βγάζω τόσα όσα χρειάζονται για να ζήσω. Ο μόνος που μπορεί να θεραπεύσει την ψυχή ενός ανθρώπου είναι ο Θεός και εν συνεχεία ένας καλός πνευματικός. Μία φορά το χρόνο επισκέπτομαι το Άγιο Όρος για να προσευχηθώ και να ηρεμήσω».

Πηγή: Παρά τη Λίμνην, Μηνιαία έκδοση Εκκλησία Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, Κύπρου, Περίοδος Γ΄, Έτος ΚΓ΄, αρ.2, Φεβρουάριος 2013

Αναρτήθηκε από Κώστας και Άνθιμος Ζουρδός

Ένας άστεγος, μια τυρόπιτα και μια σόμπα, δώρο του Χριστού

Η ματιά του με διαπερνούσε ενοχλητικά στο αργό περπάτημα μου λίγα μέτρα πιο πέρα… Αναζητούσα κάτι άλλο, αλλά προέκυψε αυτό το βλέμμα, που σαν να μου μιλούσε χωρίς ήχο με καθήλωσε και με γέμισε ενοχές…;  
.

Εγώ κρατώντας μια τυρόπιτα και ένα μπουκάλι νερό αμέριμνος αλλά και ψυχρός, εκείνος ένας πεινασμένος και κομματιασμένος ψυχικά περίμενε όχι την τυρόπιτα, αλλά το τέλος που δεν ερχόταν…; Τον κοίταξα άλλη μια φορά και του την πρόσφερα μαζί το νερό… Την πήρε στα χέρια αλλά δεν την έφαγε…
«Ένα τσιγάρο έχεις να μου δώσεις;»
«Δεν καπνίζω», του λέω, αλλά τρέχω στο περίπτερο δίπλα του και αγοράζω ένα πακέτο, δεν θυμάμαι και ποια μάρκα…; Το προσφέρω χαμογελώντας και καθώς απομακρύνομαι μη έχοντας να δώσω κάτι άλλο, ξεκίνησε η δική του προσφορά!!!

«Το τσιγάρο με σκοτώνει, ενώ η τυρόπιτα ανανεώνει το ραντεβού με την κόλαση για αργότερα…».

Τον κοίταζα σιωπηλός και ακίνητος δείχνοντάς του το ενδιαφέρον που ζητούσε για να συνεχίσει…; «Δεν με παίρνει ρε φίλε η Παναγιά, με αφήνει εδώ να ταλαιπωρούμαι, να βλέπω την πατρίδα, να στοιχειώνει και να μη μπορώ να τη βοηθήσω…; Τα παιδιά και τους νέους να χάνονται στην απελπισία, χωρίς προοπτική και όνειρα και λιώνω…Τους αρρώστους αβοήθητους, τους γέροντες πεταμένους και εκείνα τα ορφανά ξεχασμένα στα ιδρύματα και μαυρίζει η καρδιά μου…
Ο Χριστός είναι εδώ συνέχεια δίπλα μου και όσο τον παρακαλάω να με πάρει μαζί του με αφήνει να κοιμηθώ και ξανάρχεται μόλις ξυπνήσω… ; Δεν έχω και άλλη παρέα αλλά ούτε και παράπονο… Όποτε Τον φωνάξω τρέχει συνέχεια να με ακούσει…
Αν ζητήσεις από τον πρωθυπουργό ακρόαση δεν θα τον δεις ποτέ… Ο άρχοντας όμως όλου του κόσμου έρχεται αμέσως…»; 

Δακρύζει και σταματάει να μιλάει κοιτώντας αλλού…; Κάθισα δίπλα του και περίμενα να συνεχίσει, ήταν τόσο ζεστά, παρά το κρύο, που νόμιζες ότι έχει σόμπα κοντά του…;Τώρα με κοιτάζει και χαμογελάει…; «Δώρο από τον Χριστό είναι η σόμπα, μη σου πω ότι το βράδυ ξεσκεπάζομαι».

Χλόμιασα γιατί διάβασε τη σκέψη μου…! Κατάλαβα ότι δεν είναι τυχαίος άνθρωπος…

«Η δικαιοσύνη του Θεού είναι πιο μεγάλη από ότι φαντάζεσαι… Αν κάνεις φόνο, η ανθρώπινη επιείκεια του δικαστηρίου θα σε βγάλει από τη φυλακή σε λίγα χρόνια, ενώ για το ίδιο αδίκημα σου λένε ότι θα πας στην κόλαση αιώνια…

Είναι δυνατόν ο άνθρωπος να είναι ποιο επιεικής από τον Θεό;

Αν μετανοήσεις για τις πράξεις που σε βαραίνουν, θα συγχωρεθείς αμέσως από τον Χριστό, γι’ αυτό να μην είσαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό σου…

Δώσε του την ευκαιρία να διορθωθεί και μη καταδιώκεσαι από τους τύπους και το καθήκον… Κάνε την προσευχή σου πάντα και μην αφήνεις τον εαυτό σου έξω από την ευλογία του Χριστού…»

«Θέλω αν μπορείς να προσευχηθείς για εμένα», του ζητώ…

«Αν εγώ φάω την τυρόπιτα που μου πρόσφερες, εσύ θα χορτάσεις; Να προσεύχεσαι στον Χριστό όπως και εγώ και να έχεις πίστη…»

Καθώς σηκώνομαι να φύγω, ενώ εκείνος πήρε την τυρόπιτα στα χέρια με κοιτάζει χαμογελώντας και μου λέει:

«Τόση ώρα οι τρεις μας θα μπορούσαμε να παίξουμε και ξερή (παιχνίδι με χαρτιά), αλλά μάλλον εσύ ήθελες μόνο να ακούσεις… Ο φίλος μου θα σε βοηθήσει να βρεις αυτό που ζητάς…»

Ποτέ δεν περίμενα ότι παίρνοντας ένα πακέτο τσιγάρα και μια τυρόπιτα θα δεχόμουν σαν αντίτιμο την σοφία ενός άγνωστου άστεγου, τη δωρεάν ακτινογραφία των ανησυχιών μου και τη διαβεβαίωση ότι ο φίλος του ο Χριστός θα μου τις απαλύνει…

Οι άνθρωποι του Θεού βρίσκονται ανάμεσα μας και όποιος έχει ανοικτά μάτια μπορεί να δει το θέλημα Του, αλλά και την χάρη Του, αυτήν που μεταμορφώνει έναν άστεγο σε σοφό, έναν άγνωστο σε φίλο, έναν άνθρωπο σε αδελφό!!!

Αποστόλης Ζ.

Αναρτήθηκε από Κώστας και Άνθιμος Ζουρδός