Εικόνες της Παναγίας

Ψηφιδωτό της Παναγίας με τον Ιησού Χριστό,
στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη, Αγία Παρασκευή, Αθήνα.

Η Παναγία είναι το ιερό πρόσωπο που τιμά ο ελληνικός λαός περισσότερο από κάθε άλλο, όπως αποδεικνύεται τόσο στις εκφράσεις επίκλησης όπως «Παναγία μου, Παναγία μου» ή «Παναγιά μου πρόφθασε..» κ.λπ., όσο και από τη πλούσια υμνολογία καθώς και από το πλήθος των ναών που είναι αφιερωμένοι σ΄ εκείνη, όπου σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση παρακαλεί συνέχεια τον Ιησού για τη σωτηρία του κόσμου.
.

Μικρή Παράκληση — Μέρος 10ο — Εξαποστειλάρια - «Απόστολοι εκ περάτων... »

Η Κυρία των Αγγέλων



Ο γλυκασμός των Αγγέλων,
των θλιβομένων η χαρά...

Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατε μου το σώμα, και συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα.

Ο γλυκασμός των Αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά, χριστιανών η προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, αντιλαβού μου και ρύσαι, των αιωνίων βασάνων.

Και σε μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των Αγγέλων, παρακαλώ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι εν τάχει.

Χρυσοπλοκώτατε πύργε, και δωδεκάτειχε πόλις, ηλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα του Βασιλέως, ακατανόητον θαύμα, πως γαλουχείς τον Δεσπότην.

Μικρή Παράκληση — Μέρος 9ο «Πάντων προστατεύεις, Αγαθή... »

Πάντων προστατεύεις, Αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστει τη κραταιά σου χειρί, άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, όθεν σοι προσπίπτομεν, ρύσαι πάσης περιστάσεως τους δούλους σου.

Παναγία η Οδηγήτρια

Πάντων προστατεύεις, Αγαθή

Πάντων θλιβομένων η χαρά, και αδικουμένων προστάτις, και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη και αντίληψις, και ορφανών βοηθός, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, συ υπάρχεις, Άχραντε, σπεύσον, δυσωπούμεν, ρύσασθαι τους δούλους σου.

Μικρή Παράκληση — Μέρος 8ο: Μεγαλυνάρια, το «Άξιον Εστί»

Η εικόνα της Παναγίας, το «Άξιον Εστί»

Άξιον εστιν ως αληθώς,
μακαρίζειν σε την Θεοτόκον,
την αειμακάριστον και παναμώμητον,
και Μητέρα του Θεού ημών.

.

Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.

Την υψηλοτέραν των ουρανών, και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην, ημάς εκ της κατάρας, την Δέσποιναν του κόσμου, ύμνοις τιμήσωμεν.

Από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή, προς σε καταφεύγω την Κεχαριτωμένην, ελπίς απηλπισμένων, συ μοι βοήθησον.

Δέσποινα και μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις, αναξίων σων ικετών, ίνα μεσιτεύσης προς τον εκ σου τεχθέντα. Ώ Δέσποινα, του κόσμου γενού μεσίτρια.

Ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν, νυν τη πανυμνήτω, Θεοτόκω χαρμονικώς, μετά του Προδρόμου, και πάντων των Αγίων, δυσώπει, Θεοτόκε, του οικτειρήσαι ημάς.

Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων, την εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσαν, υπό του αποστόλου, Λουκά ιερωτάτου, την Οδηγήτριαν.

Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς.

Μικρή Παράκληση — Μέρος 7ο — Μη Καταπιστεύσης Με

Παναγία Ελεούσα

Δέσποινα του κόσμου... το συμφέρον ποίησον

Μη καταπιστεύσης με, ανθρωπίνη προστασία, Παναγία δέσποινα, αλλά δέξαι δέησιν, του ικέτου σου, θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι, των δαιμόνων τα τοξεύματα, σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ που προσφύγω ο άθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος, και παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου, Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρίδης την δέησιν, το συμφέρον ποίησον.

Μικρή Παράκληση — Μέρος 6ο — Ευαγγέλιο

Ο ύμνος της Παναγίας*

Ιδού γαρ, από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί.

Και υπέρ του καταξιωθήναι ημάς της ακροάσεως του αγίου Ευαγγελίου, Κύριον τον Θεόν ημών ικετεύσωμεν.

Κύριε, ελέησον (γ'). 
Σοφία. Ορθοί. Ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίου. 
Ειρήνη πάσι. 
Και τω Πνεύματί σου. 
Εκ τού κατά Λουκάν αγίου Ευαγγελίου το ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν.
Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

.

Εν ταις ημέραις εκείναις,  αναστάσα  Μαριάμ επορεύθη εις την ορεινήν μετά σπουδής, εις πόλιν Ιούδα, και εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου, και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής, και επλήσθη Πνεύματος  Αγίου η Ελισάβετ, και ανεφώνησε φωνή μεγάλη, και είπεν, Ευλογημένη συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, και πόθεν μοι τούτο, ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; ιδού γαρ, ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτα μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα, ότι  έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ, Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου, ότι επέβλεψεν επί τηv ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γαρ, από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί. Ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός, και άγιοv το  όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρεις, και υπέστρεψεν εις τον οίκοv αυτής.

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.
............................

.
*Ο ύμνος της Παναγίας

Η Παναγία απαντάει στην Ελισάβετ, με ανταπόδοση και έπαινο σ’ εκείνην, πού την εξύμνησε.

.
Η αντιφώνησή Της είναι δοξολογία στο Θεό: 

«Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί ἠγαλλίασε τό πνεῦμα μου ἐπί τῷ Θεῶ τῷ σωτήρι μου»...
Δηλαδή: Ανυμνεί και δοξάζει η ψυχή μου το μεγαλείον του Κυρίου και αναγαλλίασε το πνεύμα μου, για το Θεό, πού έσωσε έμενα, μαζί με όλο το ανθρώπινο γένος.
«Ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπί τήν ταπείνωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ. Ἰδού γάρ ἀπό τοῦ νῦν μακαριούσι μέ πᾶσαι αἵ γενεαί».
Δοξολογεί δε η ψυχή μου τον Κύριον, διότι καταδέχτηκε και κοίταξε εμένα την μικρή, την ταπεινή και άσημη δούλη Του. Και διά τούτο ιδού: Από τώρα και εις το έξης θα με μακαρίζουν και θα με καλοτυχίζουν όλες οι γενεές των ανθρώπων. Και θα με μακαρίζουν, διότι, εφόσον με αξίωσε να γίνω Μητέρα του Σωτήρος, έκαμε σ’ εμένα μεγάλα και θαυμαστά έργα. Τα έκαμε Αυτός, πού είναι δυνατός, με απεριόριστη δύναμη και του Όποιου είναι Άγιο το Όνομα Του. Το δε έλεός Του, δεν φανερώθηκε μονάχα σε μένα, αλλά είναι παντοτινό και μεταβιβάζεται από γενεά σε γενεά, εις όλους δηλαδή εκείνους, πού Τον φοβούνται.
«Ὅτι ἐποίησε μοί μεγαλεία ὁ Δυνατός καί Ἅγιον τό Ὄνομα Αὐτοῦ καί τό ἔλεος Αὐτοῦ εἰς γενεάν καί γενεάν τοῖς φοβούμενοις Αὐτόν».
«Ἐποίησε κράτος ἐν βραχίονι Αὐτοῦ. Διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοία καρδίας αὐτῶν».
Με το παντοδύναμο δηλαδή χέρι Του έκανε κραταιά και ισχυρά έργα και διεσκόρπισε εκείνους, πού περηφανευόντανε μέσα τους, με τα φαντασμένα σχέδια της ψυχής τους.
«Καθεῖλε δυνάστας ἀπό θρόνων καί ὕψωσε ταπεινούς».
Πέταξε, δηλαδή, δυνατούς άρχοντας, από βασιλικούς θρόνους και ανύψωσε ταπεινούς και απλοϊκούς.
«Πεινώντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν καί πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς».
Πεινασμένους χόρτασε με πνευματικά και υλικά αγαθά. Και αντιθέτως τους πλουσίους, πού είχαν όλα τα υλικά αγαθά τους απομάκρυνε από τους θησαυρούς τους και τους έστειλε με αδειανά χέρια...
Ας έχει δόξαν ο Θεός, πού θυμήθηκε να κάμει το έλεός Του και να λυπηθεί τον κόσμο σε κάθε γενεά, καθώς το υπεσχέθη στους πατέρες μας.
Καταλαβαίνει η Παρθένος, ότι τώρα ακτινοβολεί και ότι είναι ξεχωριστή η θέσης της στην ανθρωπότητα. Ξέρει όμως, πώς η μεγάλη λάμψης δεν είναι όλη δική της. Η Ίδια δεν αναγνωρίζει και δεν δέχεται τίποτε σαν προσωπική δόξα. Για την Θεοτόκο μια είναι η αφετηρία κάθε δόξης, μια είναι η δόξα και μόνη... Ο σαρκούμενος στα σπλάχνα της Χριστός.

xristianos

Μικρή Παράκληση — ... Ὠδή ς΄

Παναγία Γοργοεπήκοος

Διάσωσον,

από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε,

ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν,

ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν.

Άχραντε,

η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως,

επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον,

ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Κοντάκιον Ήχος β'

Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία προς τον Ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς, αλλά πρόφθασον, ως αγαθή, εις την βοήθειαν ημών, των πιστώς κραυγαζόντων σοι. Τάχυνον εις πρεσβείαν, και σπεύσον εις ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε, των τιμώντων σε.

Προκείμενον

Μνησθήσομαι του ονόματος σου εν πάση γενεά και γενεά.
Στίχος

Άκουσον, θύγατερ, και ίδε, και κλίνον το ους σου, και επιλάθου του λαού σου, και του οίκου του πατρός σου, και επιθυμήσει ο Βασιλεύς τού κάλλους σου.

Του ονόματός σου μνησθήσομαι εν πάση γενεά και γενεά.