Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

«Μακάριοι οἱ Πεινῶντες και διψῶντες την δικαιοσύνην,
ὅτι αὐτοί χορτασθήσονται»

(Ματθ. Ε΄. 6)
Τέταρτος Μακαρισμός: Οἱ πεινῶντες τὴν δικαιοσύνην.

«Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται»
καὶ κατὰ τὸν Λουκᾶν «Μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε». 
Ὁ κόσμος θεωρεῖ εὐτυχεῖς ἐκείνους, oἱ ὁποῖοι εἶναι ἐν τάξει νομικῶς καὶ κοινωνικῶς ἤτοι ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν εὑρίσκονται εἰς τὴν φυλακὴν ὡς παραβάται τῶν ἐπιγείων νόμων ἢ εἶναι ἐν τάξει ἀπέναντι τῶν κοινωνικῶν ἐθιμοτυπιῶν. 
Ὁ Κύριος ὅμως μακαρίζει ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πεινοῦν καὶ διψοῦν τὴν δικαιοσύνην.

«Δικαιοσύνη» εἶναι ἡ θεία δικαιοσύνη, ὁ θεῖος νόμος. «Δικαιοσύνη ἐστι πᾶσα ἀρετὴ» ὅπως ἑρμηνεύουν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. «Πεῖνα καὶ δίψα» τῆς δικαιοσύνης ταύτης εἶναι ἡ βαθεῖα ἐπιθυμία, ὁ μεγάλος πόθος τῆς ἐφαρμογῆς ὁλοκλήρου τοῦ θείου νόμου. 
Διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἐπιγείων νόμων καὶ τῶν κοινωνικῶν ἐθιμοτυπιῶν μάρτυρες καὶ δικασταὶ εἶναι oἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ ἐπίγεια δικαστήρια. 
Μάρτυς ὅμως καὶ δικαστὴς τῆς ἐφαρμογῆς τῆς θείας δικαιοσύνης, ὁλοκλήρου τοῦ θείου νόμου εἶναι ἡ συνείδησις ἑκάστου καὶ ὁ Θεός.

Εὐτυχής, μακάριος εἶναι πράγματι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος φροντίζει νὰ ἐφαρμόσῃ τὸν θεῖον τοῦτον νόμον διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους. 
Οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἐπιζητοῦσι τὴν εὐτυχίαν των εἰς πολλὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ὀλίγα πνευματικὰ ἀγαθά, εἰς ὀλίγας ψυχικὰς ἀρετάς. 
Διὰ τοῦτο οὗτοι βλέπουσι ποῖα ὑλικὰ ἀγαθὰ τοὺς λείπουν καὶ ὄχι ποῖα ἔχουν. Βλέπουν ποῖα πνευματικὰ ἀγαθὰ ἔχουν καὶ ὄχι ποῖα τοὺς λείπουν. 
Οἱ ἀγαπῶντες ὅμως τὴν θείαν δικαιοσύνην ἔχουν ἀντίθετον νοοτροπίαν. Βλέπουν ποῖα ὑλικὰ ἀγαθὰ ἔχουν καὶ ὄχι ποῖα τοὺς λείπουν, βλέπουν ποῖα πνευματικὰ ἀγαθὰ δὲν ἔχουν καὶ ὄχι ποῖα ἔχουν. 
Ποῖοι ἐκ τῶν δύο εἶναι εὐτυχεῖς; 
Ἀπαντῶ. 
Οἱ κοσμικοί, βλέποντες ποῖα ὑλικὰ ἀγαθὰ τοὺς λείπουν καὶ ὄχι ποῖα ἔχουν, εὑρίσκονται πάντοτε ἐν ταραχῇ, διότι ὁσαδήποτε ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ἂν ἀποκτήσουν πάντοτε κάτι θὰ τοὺς λείπῃ. 
Βλέποντες οἱ ἴδιοι ποῖα πνευματικὰ ἀγαθὰ ἔχουν καὶ ὄχι ποῖα τοὺς λείπουν, εὑρίσκονται πάντοτε εἰς πνευματικὴν στασιμότητα. Ἑπομένως οἱ ζητοῦντες τὴν ἐξωτερικὴν δικαιοσύνην νομικὴν καὶ κοινωνικὴν μόνον, ἔχουσι διαρκῶς ἀνησυχίαν καὶ στασιμότητα. 

Τοὐναντίον ὅμως συμβαίνει εἰς τοὺς ζητοῦντας τὴν θείαν δικαιοσύνην. 
Οὗτοι βλέποντες ποῖα ὑλικὰ ἀγαθὰ ἔχουσι καὶ ὄχι ποῖα τοὺς λείπουν, εἶναι ἤρεμοι καὶ εὐγνώμονες. 
Βλέποντες δὲ ποῖα πνευματικὰ ἀγαθὰ δὲν ἔχουν καὶ ὄχι ποῖα ἔχουν εἶναι ταπεινόφρονες καὶ προοδευτικοί. 
Οὗτοι καὶ ἂν δὲν φθάσωσιν εἰς τὸ ἰδανικὸν καὶ τέλειον ἀπὸ πνευματικῆς ἀπόψεως τῆς ἐπιδιώξεώς των καὶ πάλιν λαχταροῦντες τὸ τέλειον εἶναι εὐτυχεῖς μέσα εἰς τὴν πεῖναν καὶ τὴν δίψαν τοῦ τελείου τῆς θείας ταύτης δικαιοσύνης, τῆς χριστιανικῆς ἀρετῆς.

Ἰδοὺ ἡ εὐτυχία τῶν ἀγαπώντων καὶ διψώντων τὴν θείαν δικαιοσύνην, εἶναι ἡ ἠρεμία εἰς τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα τοὺς λείπουν, ἡ εὐγνωμοσύνη δι' ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔχουν, ἡ πρόοδος καὶ ταπείνωσις διὰ τὰ πνευματικὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα στεροῦνται. 
Οἱ ἀρκούμενοι ὅμως εἰς τὴν ἐξωτερικὴν δικαιοσύνην, τὴν νομικὴν καὶ κοινωνικὴν εἶναι δυστυχεῖς, διότι εἶναι ἀνήσυχοι ὡς εἴδομεν ἀνωτέρω καὶ στάσιμοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου